De trossen gingen los vlak na het middaguur. Er stond nauwelijks wind in de haven van Cascais. Alsof zelfs de Atlantische Oceaan begreep dat afscheid soms langzaam moet gaan. Jessica hield Emma al voor de derde keer vast. Misschien voor de vierde. Niemand telde het meer. John stond ernaast met zijn handen in zijn zakken. …
We kwamen terug met ontbijt alsof we alleen broodjes hadden gehaald. Maar iedereen voelde dat dat niet waar was. Frida stapte als eerste aan boord met de grote tas. Eva volgde met het fruit. Alyssa had de chocolademelk vast alsof het een officiële verantwoordelijkheid was. Eline kwam als laatste, en ik zag meteen dat haar …
Die nacht hadden Emma’s ouders aan boord geslapen. Niet omdat het gepland was. Niet omdat iemand daar een groot besluit over had genomen. Maar omdat de avond zo was gelopen. Omdat afscheid nemen soms niet lukt op het moment dat je denkt dat het moet. Omdat Emma haar ouders nog even dichtbij wilde hebben. En …
Het restaurant was mooi, bekend uit de Michelin gids. We hadden een ronde tafel in het midden van het restaurant net of ze ons ten toon stelden. Van te voren had ik het menu bepaald. De eerste gangen waren al voorbij. Dat alleen was eigenlijk al een klein wonder. Niet omdat het eten niet goed …
De volgende ochtend deed ik alsof er niets bijzonders aan de hand was. Dat lukte ongeveer drie minuten. Ik stond in de kuip van de Freja Luna met een beker koffie in mijn hand en keek zogenaamd aandachtig naar de lijnen, de stootwillen en de mast. Dingen waar ik normaal ook naar keek, maar nu …
Ik legde de kaart op tafel in de kuip en liet mijn vinger langzaam langs de kust naar het zuiden glijden. “Onze volgende echte reis wordt een flinke,” zei ik. “Van Cascais naar Puerto de Morro Jable op Fuerteventura. Ongeveer negenhonderd mijl.” Het werd stil. Niet dramatisch stil, maar wel zo’n stilte waarin iedereen even …
“Cascais, Cascais, este es el velero Freja Luna en la recta final, ¿me oyes?” zei Eva geconcentreerd door de marifoon. Ik keek langzaam op. Niet omdat ik haar niet verstaan had. Integendeel. Ik had haar uitstekend verstaan. Alleen was er één klein probleem. We lagen niet voor de Spaanse kust. We lagen voor Portugal. Alyssa …
“Frida?”“Ja pap?”“Welke haven heb je eigenlijk uitgezocht?”Frida keek nauwelijks op van de kaartplotter.“Marina de Cascais.”Ik bleef haar even aankijken.“Oh ja. Dat is een luxe haven.”Alyssa draaide direct haar hoofd om.“Luxe als in: netjes? Of luxe als in: pap krijgt hartkloppingen bij het havengeld?”“Het tweede,” zei ik. Eva begon te lachen. Frida haalde haar schouders op …
De ochtend was nog maar net begonnen. De zon deed zijn best om te ontwaken. De Atlantische Oceaan lag niet stil, dat deed hij nooit, maar hij leek zich die morgen nog een beetje in te houden. De Freja Luna gleed door een lange, trage deining alsof het schip zelf ook nog niet helemaal wakker …
De regen was ergens in de nacht verdwenen. Niet plotseling. Niet alsof iemand een kraan had dichtgedraaid. Meer alsof de hemel langzaam besloot dat ze genoeg gehuild had. De Freja Luna gleed rustig door de donkere Atlantische Oceaan. Onder het schip rolden lange golven voorbij. Geen storm meer. Geen harde wind. Alleen de diepe ademhaling …
De ochtend begon met zon. Niet een beetje zon. Van die Atlantische zon waarbij de zee eruitzag alsof iemand duizenden diamanten over het water had uitgestrooid. De nacht ervoor had Frida haar eerste echte proef als kapitein doorstaan. Niemand zei het hardop, maar iedereen voelde het. Ze liep anders over het schip. Rustiger. Zelfverzekerder. Niet …
De ouders van Emma gingen terug met de taxi naar het vliegveld om door te vliegen naar Portugal. Zo hadden hun ook even vakantie zonder Emma. Dat was voor ook wel even een verademing. In Portugal zouden we elkaar weer treffen en zou Emma samen met haar ouders weer huiswaarts gaan. Ik bleef nog even …
Ondertussen, duizenden kilometers noordelijker, in het donkere maar vertrouwde Honningsvåg, was het allesbehalve rustig in huis bij Jessica en John. De woonkamer lag vol kleding. Tassen stonden open. En op het bed van Emma lag inmiddels een complete stapel zomerkleding alsof iemand spontaan besloten had Noorwegen tijdelijk in te ruilen voor de Middellandse Zee. Jessica …
Dat gewoon verder eten moest nog maar even wachten. Alyssa tikte met haar glas chocolademelk tegen dat van Frida. “Ho ho,” zei ze. “We vergeten hier bijna even dat jij letterlijk half buitenboord hing.”Frida trok direct een gezicht.“Dat hoeft niet opnieuw besproken te worden.”“Toch wel,” zei Eva lachend.Alyssa keek vervolgens de tafel rond.“Wij zijn zussen …
Ik meldde me uiteindelijk bij de havenmeester van A Coruña. Aardige vent. Getekend gezicht. Doorleefde ogen.Handen van iemand die zijn hele leven met touwen, diesel en zout water had gewerkt. Een oude zeebaas. Dat werd binnen dertig seconden duidelijk. Zijn kantoor rook naar koffie, kaarten en een soort oude vochtige havenlucht die je alleen vindt …
De Atlantische Oceaan had inmiddels besloten dat ze klaar was met vriendelijk doen. De eerste dagen richting Noord-Spanje waren nog redelijk geweest. Windkracht vijf. Stevige regenbuien. Niets waar de Freja Luna zich druk om maakte. Maar hoe verder we zuidwaarts trokken richting A Coruña, hoe grimmiger de oceaan werd. De lucht veranderde langzaam van grijs …
De Atlantische Oceaan lag voor ons. Donker. Ja donkerder dan anders maar niet dreigend. Eindeloos. Nou in principe was de Atlantische Oceaan ook wel oneindig. En anders dan alles wat we tot nu toe hadden meegemaakt. De Freja Luna bewoog inmiddels langzaam op de lange deining buiten de beschutting van de kust. Niet het korte …
De avond voordat we zouden vertrekken hing er een vreemde spanning aan boord van de Freja Luna. Niet angstig. Niet zwaar. Maar wel dat gevoel dat iedereen diep vanbinnen wist dat de reis die nu kwam anders zou worden dan alles daarvoor. Groter. Ruiger. Meer oceaan dan zee. Frida zat al uren gebogen over kaarten, …
De middagzon hing laag boven de haven terwijl de Freja Luna zacht tegen de stootwillen tikte. Aan boord was het rustiger dan normaal. Niet stil, maar anders. Alsof iedereen automatisch merkte dat één iemand ontbrak. Eline. Normaal hoorde je haar overal tegelijk. Rennen over het dek. Een opmerking die nergens op sloeg. Gelach vanuit een …
Het was 7:34 in de ochtend toen ik wakker werd van gestommel ergens voorin de boot. Niet het soort geluid waarvan je direct overeind schiet omdat er iets mis is. Meer het soort gerommel waarvan je als vader direct weet: er probeert iemand héél stil te doen. Ik bleef even liggen luisteren. Een kastdeurtje. Een …
De volgende ochtend werd ik pas laat wakker. Dat alleen al was bijzonder want meestal was er altijd wel iemand die ruzie maakte over chocolademelk, een verdwenen trui of een discussie over wie het schip scheef had achtergelaten. Maar nu… Niets. Geen geluid. Geen chaos. Alleen het zachte tikken van lijnen tegen de mast en …
Ik zat ontspannen in de kuip van de Freja Luna.De zee was eindelijk vlak genoeg om de koffie niet meer uit mijn mok te laten klotsen en ergens achter mij hoorde ik het rustige slaan van water tegen de spiegel van het schip. Beneden hoorde ik de meiden praten. Ik zei niets. Dat zijn vaak …
De havenmond van Saint-Jean-de-Luz lag inmiddels recht voor ons. Twee lange pieren staken donker de zee in terwijl witte schuimkoppen uiteenspatten tegen de rotsen ernaast. Achter de ingang lagen honderden kleine lichtjes verspreid tegen de heuvels alsof iemand sterren over de kust had uitgestrooid. Na bijna veertig uur varen voelde land ineens vreemd dichtbij. De …
De Franse kust gleed langzaam aan bakboord voorbij terwijl de Freja Luna rustig door de lange Atlantische deining trok. Geen harde klappen van golven. Geen storm. Alleen die eindeloze beweging van de Golf van Biskaje die je constant liet voelen dat je op open zee zat. De Scania V8 bromde diep onder ons terwijl we …
Na een laatste inkoopronde in het kleine winkeltje van Ismael liepen we langzaam terug richting het strand. De zon stond inmiddels hoog aan de hemel en het dorpje begon voller te worden met toeristen, surfers en mensen die nergens haast voor leken te hebben. Ismael stond buiten bij de ingang toen wij langsliepen. Hij keek …
Die avond was de aanval van Eline op Ismael zonder twijfel hét gesprek van de avond geworden. We zaten buiten in de kuip van de Freja Luna. De zee was eindelijk rustig geworden en ergens verderop hoorde je muziek vanaf het strand komen. Het was zo’n warme avond waarop niemand echt naar binnen wilde. Eline …
“Eten!” riep Frida plotseling vanaf de kombuis. Direct keek iedereen op alsof we dagen niets gegeten hadden. Dat gebeurde altijd zodra Frida kookte. Niemand vertrouwde haar met navigatie, maar eten… dat kon ze als geen ander. Nieuwsgierig kwamen we één voor één naar binnen. En eerlijk… zelfs ik was verrast. “Pyttipanna?” zei Alyssa bijna beledigd.“Waar …
De volgende ochtend werden we wakker onder een strakblauwe lucht. Geen regen. Geen mist.Geen Noordzee die probeerde ons persoonlijk te vermoorden. Alleen zon. En eerlijk? Dat voelde bijna verdacht. De Freja Luna lag nog steeds rustig voor anker in de baai van Port Dannant terwijl het water rondom ons helder turquoise kleurde in het ochtendlicht. …
Pipperdie Popperdie Poe op zee De volgende ochtend verlieten we Guernsey onder een heldere lucht en een verrassend rustige zee. Voor het eerst in dagen voelde alles bijna zomers. Geen grijze regenmuren. Geen mist. Geen eindeloze natte jassen die overal in de kajuit hingen. Alleen wind. Zon. En een Freja Luna die zichtbaar zin had …
Die avond hing er een ontspannen rust aan boord van de Freja Luna. Buiten kabbelde het water rustig tegen de Swan Pontoons terwijl St. Peter Port langzaam donker werd onder een heldere sterrenlucht. Binnen in de kajuit brandden alleen nog wat warme lampjes boven de kaartentafel terwijl mokken thee, lege glazen en een halve schaal …
Na het complete avontuur van Restaurant dans l’autre sens duurde het nog uren voordat we normaal konden praten zonder opnieuw in lachen uit te barsten. Iedere keer als iemand alleen al het woord “dessert” zei begon Alyssa alweer te huilen van het lachen. Eline liep ondertussen nog steeds achteruit over de steigers “om cultureel respect …
Guernsey Na dagen van regen, wisselvallige zeeën en grijze luchten verscheen Guernsey uiteindelijk langzaam aan de horizon. Eerst alleen een donkere streep tussen zee en lucht. Daarna langzaam meer detail.Groene heuvels. Huizen. Vuurtorens. En uiteindelijk de contouren van St. Peter Port die tegen de heuvels omhoog leek gebouwd alsof iemand een compleet havenstadje vergeten was …
De overtocht richting Guernsey bleek precies zo’n tocht te worden waar je achteraf nooit helemaal goed van kunt uitleggen of het nou ontspannen was of complete chaos. De zee veranderde ongeveer ieder uur van persoonlijkheid. Soms lag het water er bijna glad bij. Lange rustige deining. Zon die voorzichtig door het wolkendek brak en de …
De Noordzee liet ons dit keer tenminste met rust op een manier die bijna vriendelijk voelde. Geen muren van water. Geen storm waarbij iedereen zich schrap moest zetten alsof de zee persoonlijk beledigd was. Alleen eindeloze regen. Van die rustige harde regen die urenlang blijft vallen alsof iemand boven simpelweg vergeten is de kraan dicht …
De ochtend van vertrek hing Leith onder een grijze lucht die typisch Schots aanvoelde. Niet echt regen, niet echt droog. Gewoon nat genoeg om overal een dun laagje vocht op achter te laten. De steigers glommen van de dauw terwijl meeuwen krijsend boven de haven cirkelden alsof ze persoonlijk commentaar hadden op ons vertrek. De …
Leith begon langzaam vertrouwd te voelen. Dat was misschien nog wel het gevaarlijkste van havens. Zodra je de bakker weet te vinden, de kortste route naar koffie kent en de havenmeester je groet alsof je er thuishoort, ontstaat vanzelf de illusie dat je best nog even kunt blijven. Buiten hing Edinburgh onder een grijze lucht …
Mensen… allemaal ontzettend bedankt voor het lezen. ❤️ Nooit gedacht dat ik in vier weken tijd meer dan 500 lezers zou krijgen. Niet alleen lezers, maar vooral terugkerende lezers. Mensen die iedere keer weer verder wilden lezen over onze reis, de zee, de havens, de meiden en alles wat we onderweg meemaken. Velen van jullie …
De discussie begon zoals bijna alle belangrijke gesprekken aan boord begonnen. Niet officieel. Niet gepland. Gewoon ergens tussen koffie, regen en een half opgeruimde kaartentafel in de haven van Edinburgh. Buiten hing typisch Schots weer boven Leith. Lage grijze lucht. Regen die meer zweefde dan viel. Masten die zacht tegen elkaar tikten in de marina. …
Leith De Noordzee eiste uiteindelijk precies wat je van haar verwacht. Niet in één groot dramatisch moment zoals in films, maar langzaam. Uur na uur. Golf na golf. Vermoeidheid die zich ongemerkt vastzet in je schouders, je benen en uiteindelijk in je humeur. De storm van die eerste nacht trok langzaam verder naar het noorden, …
De woorden bleven door mijn hoofd gaan alsof ze ergens waren blijven haken. Als jullie morgenochtend vertrekken, gaan jullie haar tegenkomen. Kort. Simpel. Maar precies daardoor bleef het zo hangen. Geen uitleg. Geen naam. Geen grap die je direct kon herkennen. Alleen die ene zin die steeds opnieuw opdook zodra het even stil werd in …
De kaart na Den Helder Die avond in Hotel Lands End bleef het lang onrustig gezellig aan tafel. Niet luid of druk, maar warm. Alsof niemand echt haast had om weg te gaan. Buiten trok de wind langs de dijk van Den Helder terwijl binnen glazen zacht tegen elkaar tikten en het geroezemoes van andere …
De dagen in Esbjerg deden ons goed. Misschien juist omdat alles daar zo eenvoudig was. Geen toeristische haven vol drukte en verhalen. Alleen wind, staal, meeuwen en een boot die eindelijk stil lag na vijfenveertig uur op zee. Maar langzaam begon het alweer te kriebelen. Dat vreemde gevoel dat ontstaat zodra een schip te lang …
Esbjerg gaf ons iets wat we al dagen niet echt hadden gehad: stilstand. Geen ankerwacht. Geen koerslijnen. Geen urenlang turen naar horizon en weerkaarten. Alleen een boot die eindelijk stil lag aan een betonnen kade in de industriehaven terwijl de wind onafgebroken langs de mast floot. De eerste ochtend werd ik wakker van stemmen boven …
Na vijfenveertig uur varen verscheen Esbjerg eindelijk aan de horizon. Niet langzaam zoals Noorwegen dat deed, met bergen die al uren eerder zichtbaar werden tegen de lucht. Denemarken kwam anders. Lager. Vlakker. Eerst alleen een grijze streep tussen water en wolken. Daarna windmolens. Kranen. Rechte lijnen van industrie en havenbekkens. Maar na bijna twee dagen …
De ochtend van vertrek uit Kristiansand begon grijs. Niet dreigend, maar zwaar genoeg om het water donker te kleuren. De haven was stiller dan de dagen ervoor. Alsof Noorwegen wist dat we verder moesten. Ik was als eerste wakker. Buiten hing vocht in de lucht en ergens verderop sloeg een lijn ritmisch tegen een mast. …
Kristiansand voelde alsof Noorwegen ons nog één rustige ademhaling gaf voordat de zee weer groter zou worden. De haven lag kalm tussen de rotsen. Meeuwen trokken krijsend over het water, maar zelfs dat klonk hier minder scherp. Alsof alles in deze stad iets afgerond werd door het licht. De boot lag eindelijk stil zonder voortdurend …
We vertrokken uit Göteborg zoals we daar ook waren aangekomen: zonder haast. De ochtend hing nog laag over het water, een dunne laag mist die langzaam oploste terwijl de zon zich voorzichtig liet zien. De lijnen gingen los, bijna geruisloos. Geen grote woorden, geen moment van “daar gaan we dan”. Gewoon… gaan. Ik keek nog …
De ochtend in Göteborg begon traag. Niet het soort traag dat leeg voelt, maar het soort dat ruimte geeft. Ik werd wakker nog vóór de stad echt wakker was. Geen stemmen, geen gestommel, alleen het zachte klotsen van water tegen de romp van de Freja Luna. Ik bleef even liggen, starend naar het plafond. Het …
De zon hing al laag toen we de kustlijn van Göteborg naderden. Het licht was zacht, goudkleurig bijna, alsof de dag zelf ons welkom wilde heten na alles wat eraan vooraf was gegaan. Achter ons lag het Kattegat, voor ons een stad die we niet gepland hadden, maar die toch ineens precies goed voelde. Zoals …
Daar lagen we dan. In de haven van Kopenhagen. Alles stil. Alles klaar. Alles mogelijk. En precies dát is het probleem. Want vanaf hier kon alles. We konden netjes door het Noord-Oostzeekanaal. Rustig. Veilig. Voorspelbaar. Of… we konden omhoog. Richting het Kattegat. Wind. Water. Leven. En ergens daarboven lag Skagen. Het puntje van Denemarken. Waar …
De volgende ochtend was… stil. Verdacht stil. Geen plannen. Geen “pap we moeten ergens heen.”Geen winkels. Alleen vier meiden. Slapend. Ik zat buiten met een kop koffie in mijn hand. Kopenhagen nog half wakker. En voor het eerst sinds dagen… geen druk. Ik keek naar het water. Naar de boten. Naar de stad die langzaam …
De volgende ochtend begon… gevaarlijk georganiseerd. Geen chaos. Geen stress. Geen “waar is mijn trui?” Vier meiden stonden klaar. En ik wist genoeg.“Goedemorgen,” zei ik voorzichtig.“Goedemorgen pap,” zeiden ze tegelijk.Te vriendelijk. “Wat is het plan?” vroeg ik.“Shoppen,” zei Eline.Daar ging hij. Mijn dag. Mijn energie. En vooral… mijn creditcard. Maar ja alles voor mijn engeltjes …
De overtocht naar Kopenhagen voelde bijna als valsspelen. Na alles wat we hadden gehad—wind, golven, waarschuwingen en Frida die zich mentaal al had voorbereid op haar tweede carrière als professioneel zeeziek persoon—was dit… gewoon rustig. Te rustig bijna. “Dit is het?” zei Eline terwijl ze over het water keek. “Geen drama?” “Niet vandaag,” zei ik. …
Visby voelde niet als een bestemming. Visby voelde als een decor. En niet zomaar één… maar eentje waar je elk moment verwacht dat iemand met rood haar, twee vlechten en een paard onder haar arm voorbij komt lopen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. “Oké,” zei Eline terwijl ze stil stond midden …
“Pap… wat is eigenlijk onze volgende bestemming?” Het kwam van Eline, natuurlijk, terwijl we nog half in Stockholm zaten maar in haar hoofd allang weer onderweg waren. Ik keek op van mijn koffie. “Gotland,” zei ik. “We zakken af naar het eiland Gotland. Naar Visby.”Vier paar ogen keken me aan.Leeg.Geen herkenning.“Visby,” herhaalde ik.Nog steeds niets.Toen …
De volgende ochtend begon zoals zoveel ochtenden aan boord: met koffie, lichte chaos en vier meiden die al verder in de dag zaten dan ik zelf. “Pap,” begon Eline terwijl ze een boterham half in haar mond had, “wist je dat er naast dat museum ook een pretpark zit?”Ik keek haar aan.Dat is altijd een …
Een Tafel Vol Herinneringen en Vooruitzichten Het moment dat we aanlegden in Vaasa voelde anders dan de havens daarvoor. Misschien kwam het door de lange oversteek, misschien door de vermoeidheid die nog in mijn schouders zat, of misschien gewoon omdat ik wist wie daar ergens op ons stond te wachten. Tapio. Een oude collega, iemand …
Onze volgende etappe bracht ons naar Vaasa, Finland, waar Tapio woonde, een oude collega van vroeger met wie ik meer uren had doorgebracht dan goed voor ons allebei was geweest, meestal pratend over werk dat achteraf minder belangrijk bleek dan de gesprekken eromheen, en het idee om hem weer te zien gaf me een vreemd …
door Eva Als je mijn vader vraagt wanneer een goed moment is om te vertrekken, zegt hij:“Wanneer alles klaar is.” Als je het mij vraagt:Dat moment bestaat niet. Bij papa is het nooit klaar en dat weet iedereen het lijkt wel of papa soms voor iedere oplossing wel een probleem heeft. Maar hij is wel …
De dag van de doop begon… verdacht rustig. En dat is nooit goed. Rust betekent bij ons gezin meestal één van twee dingen: of iedereen slaapt nog (onwaarschijnlijk),of iedereen is iets aan het uitvreten (zeer waarschijnlijk). Ik lag nog in bed en keek naar het plafond. Vandaag. De doop van Freja Luna. Normale mensen zouden …
Titel: Eerste Adem (en een motor die nergens in past) De naam bleef hangen. Niet alleen in mijn hoofd, maar overal. In het schip. In de lucht. In hoe de meiden het uitspraken alsof het nooit anders was geweest. Alsof Freja Luna altijd al had bestaan en wij alleen nog moesten ontdekken dat dat zo …
Dit zag ik niet aankomen “Alyssa en Eva zaten naast elkaar, zoals altijd. Ze fluisterden iets tegen elkaar en begonnen zacht te lachen. ‘Wat is er?’ vroeg ik. ‘Geheim,’ zei Eva. ‘Of misschien niet,’ zei Alyssa met een grijns.” Daar zat ik dan. Bert. Vader. Man met een schip in aanbouw. En blijkbaar de enige …
De bouw van het schip was begonnen. Dat alleen al voelde als een overwinning. Alsof we een grens waren overgestoken van dromen naar doen. Maar zoals met alles wat echt belangrijk is in het leven, ging ook dit niet zonder slag of stoot. Sterker nog — het begon al meteen te schuren. Ik had één …
Na het overlijden van Luna was niets meer zoals het was geweest en zou het ook nooit meer worden. Het huis voelde groter, stiller, alsof elke kamer haar naam fluisterde. Haar jas hing nog aan de kapstok, haar mok stond nog achterin de kast, precies zoals ze die altijd liet staan. Ik had er niets …
De stilte van de herinneringen De laatste handtekening stond nog nat op het papier toen ik mijn pen neerlegde. Het bedrijf, mijn levenswerk, was verkocht. Niet aan de hoogste bieder, maar aan degene die goed voelde. Dat had me nachten wakker gehouden. Ratio zei dat ik gek was, dat ik geld liet liggen. Maar mijn …
Er zijn van die momenten in je leven waarop alles samenkomt.Niet in één klap. Niet met sirenes of drama. Maar langzaam.Zo langzaam dat je het pas ziet als je er al middenin zit. Ik zat aan de keukentafel toen het begon. Niet het begin van het bedrijf — dat lag jaren eerder — maar het …
Hoe de dochters opgroeien en hoe ik veranderde Er zijn momenten in het leven waarop je pas achteraf beseft dat je zelf bent veranderd. Niet omdat je dat wilde, maar omdat het moest. Omdat het leven je dwingt om een andere versie van jezelf te worden. Voor mij begon dat moment op de dag dat …
Door de ogen van Frida mijn oudste dochter Ik wist het eerder dan iedereen. Niet omdat iemand het me vertelde. Niet omdat ik slim ben.Maar omdat ik papa kende. Papa was altijd groot. Niet alleen omdat hij lang was, maar omdat hij alles aankon. Als een truck vastzat, trok hij hem eruit. Als een chauffeur …
24 augustus. Normaal was dat een dag waarop het huis al vroeg vol geluid zat. Cadeautjes die werden verstopt, fluisterende stemmen in de gang, de tweeling die altijd te hard deed alsof ze stil waren. Maar dit jaar was alles anders. De dag ervoor hadden we in Alta de uitslag gekregen. Ik weet nog precies …
De tijd had Luna veranderd, dat zag ik meteen toen ik haar daar voor het eerst zag staan aan de kade van Alta. Het was een frisse middag, de lucht helder, het water kalm maar diep. Ze stond stil alsof ze ergens op wachtte. Niet rusteloos, niet verdrietig eerder alsof ze wist dat haar leven …
De eerste druk van mijn boek is spoorloos verdwenen. Uitverkocht, zegt men. Maar soms voelt het alsof de verhalen zelf hebben besloten om onder te duiken. Een tweede druk zal er niet komen. In plaats daarvan verschijnen mijn belevenissen nu hier, op het web, als losse fragmenten, herinneringen en gebeurtenissen die zich niet altijd laten …