44. Pipperdie Papperdie Poe

Die avond hing er een ontspannen rust aan boord van de Freja Luna. Buiten kabbelde het water rustig tegen de Swan Pontoons terwijl St. Peter Port langzaam donker werd onder een heldere sterrenlucht. Binnen in de kajuit brandden alleen nog wat warme lampjes boven de kaartentafel terwijl mokken thee, lege glazen en een halve schaal koekjes verspreid stonden alsof niemand nog precies wist wie wat gepakt had. Frida zat alweer over kaarten gebogen. Natuurlijk. Eva lag languit op de bank met een watersportfolder op haar buik. Eline zat met een lepel rechtstreeks uit een pot chocoladepasta te eten alsof dat een volledig normale avondsnack was. En Alyssa? Die lag zoals altijd onder een deken alsof ze persoonlijk in winterslaap probeerde te gaan.

“We moeten eigenlijk wel een beetje richting kiezen,” zei Frida terwijl ze met haar vinger langs de kaart van Europa gleed.
“Dat klinkt meteen weer alsof we verantwoordelijk moeten doen,” mompelde Alyssa.
“We varen letterlijk richting de Atlantische Oceaan.”
“Ja maar ik wil dat ontspannen doen.”
Eva kwam overeind.
“Ik wil ergens heen met strand.”
Iedereen keek direct haar kant op.
“Jij?” zei Frida verbaasd.
“Jij bent letterlijk opgegroeid tussen sneeuwstormen.”
Eva haalde haar schouders op.
“Precies daarom.”
Daarna pakte ze haar folder erbij.
“En wind.”
“Wind hebben we inmiddels genoeg gehad,” zei Alyssa direct.
“Nee,” zei Eva lachend.
“Goede wind.”

Toen wees ze op een windsurfer op de voorkant.
“Ik heb die hele windsurf-rommel niet voor niets meegenomen.”
Dat was waar ook.
Ergens diep in een bakskist lag serieus genoeg surfmateriaal om een halve strandtent te beginnen.

“Dus,” zei Frida.
“Warm. Strand. Wind.”
“Dat klinkt Canarische Eilanden,” mompelde Alyssa.
“Dat klinkt fantastisch,” zei Eva.

Ik bleef ondertussen rustig koffie drinken terwijl de discussie langzaam alle kanten op ging zoals altijd. En dus nu ook. Ik had wel een idee waar we heen konden een plek waar ik ooit geweest was met Luna maar ik hield mijn mond laar ze maar even broeden op hun ideeën. En daar was het Alyssa keek ineens op.

“Pap?” Dat ene woord betekende meestal problemen.
“Hmm?”, mompelde ik
“Hoe heb jij mama eigenlijk ontmoet?”

Heel even werd het stil in de kajuit. Niet ongemakkelijk stil. Meer nieuwsgierig stil. Zelfs Frida keek op van de kaart. Ik glimlachte klein.

“Hoe kom je daar zo op”, vroeg ik
“Gewoon schoot plots door me hoofd”, antwoorde ze
“Eigenlijk ben ik bijna letterlijk tegen haar opgelopen.”
“Dat klinkt nu al verdacht romantisch,” zei Alyssa direct.
“We zaten toen in Alta,” begon ik.

Buiten tikte zacht water tegen de romp terwijl iedereen ineens luisterde.

“En mama…” zei Eva zacht.
“Wat deed zij daar?”
“Zwerven,” zei ik lachend.
“Een beetje zoeken naar wat ze eigenlijk wilde met haar leven.”
“Ook volledig logisch,” mompelde Frida.
Ik knikte.
“Ik had toen al mijn eigen bergingsbedrijf. Klein nog. Vooral veel rijden, veel regelen. Altijd druk.”
“Dus precies hetzelfde als nu?” zei Alyssa.
“Ja maar toen had ik nog haar.”
Dat leverde direct protest op.
“PAP.”
“Dat was een grap.”
“Een slechte grap,” zei Frida.
Ik schoot zacht in de lach.
“Maar goed… ik zag haar lopen in de haven van Alta. Grote jas aan. Blonde haren compleet door de wind naar alle kanten. Ze keek rond alsof ze nergens heen moest maar tegelijk overal heen kon.”
“Dat klinkt exact als mama,” zei Eva zacht.
“Dus ik raakte met haar aan de praat.”
“Wat zei je dan?” vroeg Eline nieuwsgierig.
Ik dacht even na.
“Volgens mij iets heel normaals.”
“Dat betekent dat hij geen idee meer heeft,” zei Alyssa direct.
“Jij mag niet meer raden.”
Zelfs Frida moest lachen.
“Maar we hadden direct een klik,” vervolgde ik.
“Alsof we elkaar eigenlijk al jaren kenden.”
En eerlijk?
Dat gevoel vergeet je nooit meer.

“Ik weet nog dat ze vertelde dat ze niet precies wist wat ze wilde doen,” zei ik.
“En toen zei ik eigenlijk half voor de grap dat ik nog wel iemand kon gebruiken binnen mijn bedrijf.”

Eva keek meteen op.
“Dus jij hebt mama gewoon aangenomen?”
Ik haalde mijn schouders op.
“Ja.”
“Dat is echt de meest papa manier ooit om iemand te versieren,” zei Alyssa.
“Professioneel beginnen,” mompelde Frida.
Ik moest lachen.
“Maar ze zei ja.”
En dat was achteraf misschien wel het belangrijkste moment van mijn leven geweest.

“En toen werkte ze ineens bij ons op kantoor,” vervolgde ik.
“In het begin serieus natuurlijk.”
“Tuurlijk,” zei Alyssa overdreven.
“Nee echt.”
“Ja ja.”
Ik glimlachte terwijl buiten ergens lijnen zacht tegen een mast tikten.
“Maar op een gegeven moment liepen we eigenlijk voortdurend elkaars kantoor binnen.”
“Voor werk?” vroeg Eva met een glimlach.
“Nee,” zei ik eerlijk.
“Gewoon… om elkaar even te zien.”
Nu begonnen ze allemaal te lachen.
“Dat is echt gênant schattig,” zei Frida.
“Dus eigenlijk deden jullie alsof jullie iets belangrijks kwamen vragen?” vroeg Eline.
“Precies.”
“Maar jullie wilden gewoon kijken of de ander er nog was?” zei Eva.
Ik knikte.
“Dat dus.”

Heel even werd het stil terwijl iedereen blijkbaar probeerde zich Luna daar voor te stellen.
En eerlijk? Ik zag haar zelf ook weer even voor me. Lachend achter een bureau.
Koffie in haar hand. Die blik alsof ze ieder moment iets compleet onverwachts ging zeggen.

“En van het een kwam het ander,” zei ik uiteindelijk.
“O nee,” zei Alyssa direct.
“Daar komt ie.”
“We kregen een relatie…”
Iedereen zat inmiddels al te lachen voordat ik verder sprak.

“…en pipperdie papperdie poe…”

Ik maakte een breed armgebaar richting de vier meiden.
“…daar waren jullie.”
Complete chaos. Serieus complete chaos. Eva sloeg dubbel. Frida liet letterlijk haar kaart vallen. Eline gleed half van de bank. En Alyssa kreeg zo hard de slappe lach dat ze geen lucht meer kreeg.

“NEE.” riep Frida lachend.
“NIET PIPPERDIE PAPPERDIE POE.”

“Dat is officieel het ergste wat je ooit hebt gezegd,” huilde Alyssa van het lachen.
Eva kreeg serieus tranen in haar ogen.
“Dus WIJ…” hijgde Eline.
“…zijn ontstaan door pipperdie papperdie poe?”
“Dat is exact hoe biologie werkt,” zei ik bloedserieus.
Dat maakte het alleen maar erger.

Zelfs ik kreeg inmiddels de slappe lach van vier compleet ontspoorde dochters in een kajuit midden op Guernsey. Buiten bleef de haven rustig terwijl binnen werkelijk niemand nog normaal kon doen. En ergens voelde het perfect. Want zo was Luna ook geweest. Veel lachen. Veel leven. Veel chaos. Toen uiteindelijk iedereen weer een beetje normaal adem kon halen schoof Frida de kaart opnieuw naar het midden van de tafel.

“Goed,” zei ze.
“Terug naar de route voordat papa nog meer traumatische uitspraken doet.”
“Pipperdie papperdie poe blijft in mijn hoofd zitten,” mompelde Eva.
“Bij mij ook,” zei Alyssa.
Ik besloot strategisch koffie te drinken.
“Dus,” zei Frida.
“Waar gaan we heen?”

Ik keek naar de kaart. Toen wees ik richting de Franse kust.

“Nou…” zei ik langzaam.
“Ik ken eigenlijk nog wel een mooi strand.”
Direct aandacht.

“Waar?” vroeg Eva.

“Port Dannant.”

Complete stilte. Vier paar ogen keken tegelijk mijn kant op alsof ik zojuist een verborgen schatlocatie had onthuld.
“Dat klinkt echt alsof je dat ter plekke verzint,” zei Alyssa direct.
“Ja,” zei Eline.
“Dat klinkt als een plaats uit een slechte piratenfilm.”
“Of een goedkoop wijnmerk,” vulde Eva aan.

Frida keek ondertussen serieus naar de kaart.
“Nee wacht… volgens mij bestaat het echt.”
Ik keek tevreden op.
“Dankjewel Frida. Eindelijk iemand met vertrouwen.”
“Rustig,” zei ze droog.
“Ik zei niet dat het een góéd idee was.”
Eva schoof meteen naar voren.
“Maar kunnen we daar windsurfen?”
“Als er wind staat wel.”
“Dus we gaan,” concludeerde ze direct alsof democratie officieel afgeschaft was.
“Ho even,” zei Frida terwijl ze opnieuw naar de kaart keek.

“Pap… hoe ken jij überhaupt zo’n plek? Dit is letterlijk een klein eilandje voor de Franse kust waar normale mensen per ongeluk voorbij varen.”

Dat was eigenlijk een uitstekende vraag. Ik begon al te lachen voordat ik antwoord gaf. Dat was direct verdacht. Alyssa kneep haar ogen samen.
“Oh nee.”
“Dat is nooit een goed teken,” mompelde Eline.
Eva keek inmiddels nieuwsgierig.
“Waarom lach je zo?”

Ik leunde iets achterover tegen de bank terwijl buiten de haven van Guernsey zacht tegen de romp klotste.

“Ik ben daar ooit geweest met jullie moeder. Nu luisterde iedereen.
“Romantisch?” vroeg Eva zacht.
“Dat dacht hij waarschijnlijk zelf,” zei Alyssa.
“Rustig.”
Ik glimlachte even terwijl oude herinneringen langzaam terugkwamen.
“Het was jaren geleden,” begon ik.
“We hadden toen allebei vrij genomen. Geen werk. Geen planning. Geen verplichtingen. Alleen een auto, teveel koffie en een compleet gebrek aan richting.”
“Dus eigenlijk exact hetzelfde als nu,” zei Frida.
“Vrij professioneel samengevat.”
“En toen kwamen jullie op dat eiland terecht?” vroeg Eva.
Ik knikte.

“Port Dannant had een klein strandje. Helder water. Veel wind. Bijna niemand daar. Overdag hebben we daar uren gezeten.”
“Dit wordt ineens verdacht romantisch,” zei Alyssa direct.
“Wacht maar.”
“Oh nee.”
Ik schoot zacht in de lach.
“En die avond zaten we samen op het strand naar de zonsondergang te kijken…”
“PAP.” zei Frida al waarschuwend.
“…en toen gebeurde het.”

Complete stilte. Eline keek me aan alsof ze live televisie keek.
“Wat gebeurde er?” vroeg Eva nieuwsgierig.
Ik keek bloedserieus de kajuit rond.

“Pipperdie papperdie poe.”

Binnen twee seconden complete chaos. Alyssa klapte letterlijk dubbel. Eva kreeg direct tranen in haar ogen. Eline viel half van de bank. En zelfs Frida verloor compleet haar waardigheid. “NEE.” riep Alyssa lachend. “NIET WEER DAT.”

“Dat is officieel hoe hij alles romantisch noemt,” hijgde Frida.
“Dus wij bestaan…” probeerde Eva nog serieus te zeggen.
“…door een Frans strand en pipperdie papperdie poe?”
“Technisch gezien wel,” zei ik bloedserieus.
Dat maakte het alleen maar erger.Eline sloeg inmiddels huilend van het lachen tegen de tafel.
“Dit is het ergste gesprek dat wij ooit hebben gehad.”
“En tegelijk ook het duidelijkste,” zei Alyssa.
“Papa…” zei Eva terwijl ze haar gezicht verborg achter een kussen.
“Je kan dit toch niet serieus zeggen?”
“Waarom niet?”
Ik haalde mijn schouders op.
“Jullie wilden toch weten hoe het ging?”
“NIEMAND wilde zoveel details,” riep Frida.
“Dit zijn letterlijk nul details,” verdedigde ik mezelf.
“Gelukkig maar,” mompelde Alyssa.

Zelfs ik kreeg inmiddels de slappe lach van vier compleet ontspoorde dochters midden in de kajuit van de Freja Luna. Buiten lag Guernsey stil onder de sterren terwijl binnen werkelijk niemand nog normaal adem kon halen. Toen het lachen eindelijk een beetje zakte keek Eva weer naar de kaart.

“Dus…” zei ze lachend.
“Dat strand is eigenlijk historisch erfgoed?”
“Voor ons wel,” zei ik zacht.
En heel even werd het stil.

Niet ongemakkelijk stil. Meer warm stil. Ik keek naar buiten richting de donkere haven van Guernsey. En ergens voelde het ineens logisch. Verder naar het zuiden. Verder richting zon, wind en open water.

Richting de Canarische Eilanden. Alsof de reis langzaam vanzelf begon te vertellen waar we heen moesten.