De trossen gingen los vlak na het middaguur. Er stond nauwelijks wind in de haven van Cascais. Alsof zelfs de Atlantische Oceaan begreep dat afscheid soms langzaam moet gaan. Jessica hield Emma al voor de derde keer vast. Misschien voor de vierde. Niemand telde het meer. John stond ernaast met zijn handen in zijn zakken. …
Ik legde de kaart op tafel in de kuip en liet mijn vinger langzaam langs de kust naar het zuiden glijden. “Onze volgende echte reis wordt een flinke,” zei ik. “Van Cascais naar Puerto de Morro Jable op Fuerteventura. Ongeveer negenhonderd mijl.” Het werd stil. Niet dramatisch stil, maar wel zo’n stilte waarin iedereen even …
“Cascais, Cascais, este es el velero Freja Luna en la recta final, ¿me oyes?” zei Eva geconcentreerd door de marifoon. Ik keek langzaam op. Niet omdat ik haar niet verstaan had. Integendeel. Ik had haar uitstekend verstaan. Alleen was er één klein probleem. We lagen niet voor de Spaanse kust. We lagen voor Portugal. Alyssa …
“Frida?”“Ja pap?”“Welke haven heb je eigenlijk uitgezocht?”Frida keek nauwelijks op van de kaartplotter.“Marina de Cascais.”Ik bleef haar even aankijken.“Oh ja. Dat is een luxe haven.”Alyssa draaide direct haar hoofd om.“Luxe als in: netjes? Of luxe als in: pap krijgt hartkloppingen bij het havengeld?”“Het tweede,” zei ik. Eva begon te lachen. Frida haalde haar schouders op …
De ochtend was nog maar net begonnen. De zon deed zijn best om te ontwaken. De Atlantische Oceaan lag niet stil, dat deed hij nooit, maar hij leek zich die morgen nog een beetje in te houden. De Freja Luna gleed door een lange, trage deining alsof het schip zelf ook nog niet helemaal wakker …
De regen was ergens in de nacht verdwenen. Niet plotseling. Niet alsof iemand een kraan had dichtgedraaid. Meer alsof de hemel langzaam besloot dat ze genoeg gehuild had. De Freja Luna gleed rustig door de donkere Atlantische Oceaan. Onder het schip rolden lange golven voorbij. Geen storm meer. Geen harde wind. Alleen de diepe ademhaling …
De ochtend begon met zon. Niet een beetje zon. Van die Atlantische zon waarbij de zee eruitzag alsof iemand duizenden diamanten over het water had uitgestrooid. De nacht ervoor had Frida haar eerste echte proef als kapitein doorstaan. Niemand zei het hardop, maar iedereen voelde het. Ze liep anders over het schip. Rustiger. Zelfverzekerder. Niet …
De ouders van Emma gingen terug met de taxi naar het vliegveld om door te vliegen naar Portugal. Zo hadden hun ook even vakantie zonder Emma. Dat was voor ook wel even een verademing. In Portugal zouden we elkaar weer treffen en zou Emma samen met haar ouders weer huiswaarts gaan. Ik bleef nog even …
Ondertussen, duizenden kilometers noordelijker, in het donkere maar vertrouwde Honningsvåg, was het allesbehalve rustig in huis bij Jessica en John. De woonkamer lag vol kleding. Tassen stonden open. En op het bed van Emma lag inmiddels een complete stapel zomerkleding alsof iemand spontaan besloten had Noorwegen tijdelijk in te ruilen voor de Middellandse Zee. Jessica …
Dat gewoon verder eten moest nog maar even wachten. Alyssa tikte met haar glas chocolademelk tegen dat van Frida. “Ho ho,” zei ze. “We vergeten hier bijna even dat jij letterlijk half buitenboord hing.”Frida trok direct een gezicht.“Dat hoeft niet opnieuw besproken te worden.”“Toch wel,” zei Eva lachend.Alyssa keek vervolgens de tafel rond.“Wij zijn zussen …
De Atlantische Oceaan had inmiddels besloten dat ze klaar was met vriendelijk doen. De eerste dagen richting Noord-Spanje waren nog redelijk geweest. Windkracht vijf. Stevige regenbuien. Niets waar de Freja Luna zich druk om maakte. Maar hoe verder we zuidwaarts trokken richting A Coruña, hoe grimmiger de oceaan werd. De lucht veranderde langzaam van grijs …
De Atlantische Oceaan lag voor ons. Donker. Ja donkerder dan anders maar niet dreigend. Eindeloos. Nou in principe was de Atlantische Oceaan ook wel oneindig. En anders dan alles wat we tot nu toe hadden meegemaakt. De Freja Luna bewoog inmiddels langzaam op de lange deining buiten de beschutting van de kust. Niet het korte …