46. Hand in hand richting problemen

De volgende ochtend werden we wakker onder een strakblauwe lucht. Geen regen. Geen mist.
Geen Noordzee die probeerde ons persoonlijk te vermoorden. Alleen zon. En eerlijk? Dat voelde bijna verdacht. De Freja Luna lag nog steeds rustig voor anker in de baai van Port Dannant terwijl het water rondom ons helder turquoise kleurde in het ochtendlicht. Het strand lag er verlaten bij op een paar vroege wandelaars na en ergens verderop hoorde je al het zachte geruis van windsurfers op het water. Eva stond serieus binnen drie minuten buiten.

“Wind.” zei ze tevreden terwijl ze naar zee keek.
“Rustig,” mompelde Alyssa terwijl ze nog half slapend met een mok melk in de kuip zat.
“Het is negen uur.”
“Dat is praktisch middag op een boot,” zei Frida.

Na ontbijt besloten we naar het dorp te lopen voor boodschappen en iets te eten. Volgens de kaart was het ongeveer een kilometer. Volgens Alyssa was het minimaal een halve marathon.

“Ik begrijp nog steeds niet waarom mensen vroeger vrijwillig zonder scooters leefden.”
“Omdat ze sterk waren,” zei Frida.
“Omdat ze ongelukkig waren,” verbeterde Alyssa.

Dus liepen we uiteindelijk met z’n allen over het kleine pad richting het dorp terwijl de zon langzaam warmer werd boven het eiland. Het pad kronkelde tussen lage stenen muurtjes, wilde bloemen en kleine huisjes met blauwe luiken alsof iemand het complete eiland ontworpen had om toeristen jaloers te maken. Eline liep voorop alsof ze persoonlijk een expeditie leidde.

“Als ik verdwijn…” zei ze dramatisch.
“…zeg dan tegen papa dat hij mijn chocoladepasta niet mag weggooien.”
“Dat is letterlijk het eerste wat ik doe,” zei Frida.
“Zie je?” zei Eline.
“Geen respect.”

Het dorp zelf bleek klein maar levendig. Een bakker. Een café. Een kerkje. En een supermarkt waar blijkbaar werkelijk iedereen van het eiland tegelijk boodschappen deed. Frida en Alyssa verdwenen vrijwel direct richting eten. Eline ontdekte ergens een rek met strandballen en verdween spontaan uit beeld. En Eva? Die stond ineens stil. Ik zag het direct. Dat typische moment waarop iemand compleet vergeet dat er nog andere mensen bestaan. Achter de kassa stond een jongen. Donkere krullen. Zonbruine huid. Korte baard. Rustige ogen. En serieus…

Het was alsof twee magneten elkaar aantrokken.

“Nou nou,” mompelde Alyssa direct.
“Daar gebeurt iets.”

Eva hoorde het niet eens meer. De jongen keek op. Glimlachte. En Eva glimlachte direct terug alsof haar hersenen spontaan waren gestopt met normaal functioneren.

“Goedemorgen,” zei hij in opvallend goed Engels.
“Hi,” zei Eva.

Dat ene woord klonk ineens alsof ze vergeten was hoe taal werkte. Ik keek ondertussen zeer professioneel naar een rek met pasta alsof ik absoluut niet alles observeerde.

“Ismael,” stelde de jongen zich voor.
“Eva.”

Daarna begonnen ze spontaan te praten alsof ze elkaar al langer kenden. Waar ze vandaan kwamen. Waar we heen voeren. Waarom we daar lagen. Hoe lang we onderweg waren. En Eva? Die lachte op een manier die ik al heel lang niet meer gezien had. Frida keek langzaam mijn kant op.

“Oh nee.”
“Rustig,” zei ik.
“Dit is exact hoe romantische rampen beginnen.”

Alyssa stond inmiddels openlijk te kijken alsof ze live televisie volgde.

“Hij heeft wel een goede kaaklijn,” concludeerde ze professioneel.
“Jij beoordeelt mensen alsof je jurylid bent,” zei Frida.

Ondertussen vertelde Ismael dat hij van Marokkaanse afkomst was en tijdelijk op het eiland werkte.

“In de zomer hier,” zei hij.
“En in de winter vaak ergens anders.”
“Dat klinkt eigenlijk best leuk,” zei Eva.
“Dat is het meestal ook.”

En serieus… die twee praatten alsof de rest van de supermarkt langzaam verdween. Tot Ismael uiteindelijk op zijn horloge keek.

“Ik ben om drie uur vrij,” zei hij.
“Dan ga ik meestal surfen.”

Eva keek direct op.

“Windsurfen?”
Hij glimlachte.
“Ja.”

Dat was het moment waarop werkelijk iedereen wist dat het klaar was.

“Wil je mee?” vroeg hij.

Eva probeerde nog normaal te reageren. Dat mislukte volledig.

“Ja hoor.”

Veel te snel. Veel te enthousiast. Alyssa draaide zich direct om om niet zichtbaar te lachen.

“Nou,” mompelde Frida.
“Dat ging soepel.”

Toen we uiteindelijk weer buiten stonden begon natuurlijk direct het verhoor.

“Dusssss…” begon Alyssa.
Eva keek al geïrriteerd.
“O nee.”
“O jawel.”
“Hij was aardig,” zei Eva direct.
“Hij had ook een indrukwekkende baard,” zei Frida droog.
“Dat heet stijl.”
“Dat heet Marokkaans,” zei Alyssa.
Zelfs ik moest lachen.
“Nee serieus,” zei Eva.
“Hij was gewoon echt aardig.”
“Tuurlijk,” zei Eline.
“Maar hij is toch niet homo hè?”

Complete stilte.

Toen ontplofte werkelijk iedereen. Zelfs Eva sloeg dubbel.

“ELINE.”
“Wat?” zei ze onschuldig.
“Na Edinburgh stel ik gewoon vragen.”

Frida liep inmiddels huilend van het lachen verder over het pad.

“Dat arme meisje vertrouwt niemand meer.”

Eva probeerde zichzelf nog serieus te houden.

“We gaan alleen surfen.”

“Ooooooh, noem je dat zo tegenwoordig” zei Alyssa overdreven.
“ALLEEN surfen.”
Eva wees meteen waarschuwend.
“Wij gaan echt géén pipperdie papperdie poe oefenen.”
Dat was het einde. Serieus.

Eline liep letterlijk krom van het lachen. Frida moest tegen een stenen muur leunen. Alyssa kreeg geen lucht meer. En zelfs ik verloor volledig mijn waardigheid. Mensen in het dorp keken inmiddels bezorgd onze kant op alsof er collectief iets misging.

“Ik haat jullie allemaal,” zei Eva lachend terwijl ze rood werd.
“Dat zeg je nu,” zei Alyssa.
“Maar straks zit jij romantisch op een surfboard.”
“Ik duw jou zo de zee in.”

Ik besloot mezelf strategisch terug te trekken richting de Freja Luna. Binnen vijf minuten zat ik rustig alleen in de kuip van de boot met een kop koffie in de zon terwijl in de verte nog steeds gelach vanaf het pad over het water waaide. Rond half vier hing er een ontspannen drukte rond de Freja Luna. De zon stond nog hoog boven Port Dannant terwijl kleine golven rustig het strand op rolden. Het water was helder blauwgroen en precies wild genoeg om leuk te zijn zonder dat de oceaan direct prob eerde je op te eten. Eva was al sinds de lunch onrustig. Niet overdreven. Maar wel duidelijk genoeg dat iedereen het zag. Ze had inmiddels drie keer gevraagd hoe laat het was terwijl ze deed alsof dat compleet toevallig was.

“Je bent nerveus,” zei Alyssa direct.
“Ik ben helemaal niet nerveus.”
“Je hebt letterlijk net je haar gecontroleerd in een spiegel van een zonnebril.”
“Dat zegt niks.”
“Dat zegt alles,” mompelde Frida.

Uiteindelijk pakten we de dinghy richting strand. Ik bracht Eva en de meiden naar de wal terwijl de Freja Luna rustig achter haar anker draaide in de baai. De zon glinsterde over het water en in de verte zag je al wat surfers heen en weer bewegen op de kleine golven. En ja hoor. Daar liep Ismael al.

Surfboard in zijn handen. Zonnebril op. Diezelfde rustige glimlach. Eva stapte nog nét niet springend uit de dinghy.

“Oh dit wordt gênant,” mompelde Alyssa direct.
Maar eerlijk?
Het zag er eigenlijk best schattig uit. Want zodra Eva richting Ismael liep gebeurde er iets wat niemand had verwacht. Ze pakten spontaan elkaars hand vast.

Zelfs Frida keek verrast op.

“Oké…” zei ze langzaam.
“Dat ging sneller dan verwacht.”
Eline keek alsof ze live televisie keek.
“Wij zijn letterlijk bij aflevering drie en ze lopen al hand in hand.”
Ik besloot mezelf zeer professioneel terug te trekken richting de boot.
“Succes,” zei ik alleen nog.
“PAP.” riep Eva direct rood aanlopend.

Maar ik zag het wel. Die blik. Diezelfde blik die ik ooit bij Luna had gezien. Zo’n blik waarbij iemand even vergeet dat de rest van de wereld bestaat. Het water was koud. Echt koud. Niet Noord-Noorwegen-koud. Maar wel “waarom doe ik dit vrijwillig”-koud. Eva lag binnen twintig seconden op haar board alsof ze nooit iets anders gedaan had. Ismael stond ondertussen nog tot zijn knieën in het water alsof hij probeerde te onderhandelen met de Atlantische Oceaan.

“Kom op!” riep Eva lachend.
“Het valt mee!”
“Jij bent duidelijk psychisch sterker dan ik,” riep hij terug.
Zelfs vanaf het strand zagen we al dat Eva volledig in haar element zat. Wind genoeg. Kleine golven. Zonlicht op het water. En Ismael? Die zag eruit alsof hij hoopte dat niemand zou merken dat hij eigenlijk geen idee had wat hij deed. Dat duurde ongeveer drie minuten. Toen ging het fout. Of eigenlijk: compleet fout.

Ismael probeerde op zijn board te stappen. Verloor direct zijn evenwicht. Draaide half weg.
En verdween vervolgens volledig voorover het water in alsof iemand hem met opzet had geduwd. Eline viel letterlijk in het zand van het lachen.

“Neeeee.”
Eva probeerde eerst nog serieus te blijven. Dat hield ze precies acht seconden vol.

“Wat DOE jij?” riep ze lachend.
“Ik surf!” riep Ismael terwijl hij half boven water kwam.
“Nee.” zei Eva direct.
“Dit is verdrinken met extra stappen.”

Zelfs Frida kreeg nu de slappe lach. Maar na nog drie mislukte pogingen begon Eva langzaam iets door te krijgen. Ze keek hem ineens wantrouwig aan.

“Wacht even…” O nee.
“Hoe lang surf jij eigenlijk al?”

Complete stilte. Ismael keek ineens opvallend geïnteresseerd naar zijn board.

“…eh…”

Eva kneep haar ogen samen.

“Ismael.”
“Ik probeer het te leren?”

Dat was het verkeerde antwoord.

“JIJ KAN HELEMAAL NIET SURFEN?”

Zelfs de meeuwen schrokken volgens mij.

“Nou een beetje…”
“Jij zei dat je surfte!”
“Ik dacht dat het indrukwekkend zou klinken!”
Alyssa lag inmiddels dubbel in het zand.
“IK KAN DIT NIET AAN.”
Eva stond nu serieus met haar handen op haar heupen midden in zee.
“Je liegt toch niet over zoiets?”
“Maar jij bent er echt heel goed in!” probeerde Ismael nog.
“DAT IS HET PUNT NIET.”

Toen kwam het definitieve einde. Want compleet in paniek flapte Ismael eruit:

“Ik moet het leren van mijn vriendin want die kan het heel goed!”

Complete stilte. Zelfs de golven leken even stil te vallen. Eva keek hem aan alsof haar hersenen volledig vastliepen.

“…HEB JIJ EEN VRIENDIN?”
“Oh nee,” mompelde Frida direct op het strand.
Ismael wist inmiddels zelf ook dat hij professioneel overleden was.
“Dat klinkt erger dan ik bedoelde…”
“ER IS LETTERLIJK GEEN BETERE MANIER OM DIT SLECHTER TE MAKEN.” riep Alyssa huilend van het lachen.

Eva draaide zich direct om en liep woest richting strand met haar board onder haar arm. Ismael probeerde er nog achteraan te lopen maar Frida onderschepte hem professioneel halverwege.

“Luister,” zei ze rustig.
“Je kan nu eigenlijk maar beter gaan.”
“Maar…”
“Nee echt.”

Zelfs Eline knikte serieus. “Eva moet je écht niet boos maken.”

Teleurgesteld keek Ismael nog één keer richting Eva. Toen draaide hij zich om en liep langzaam terug richting het dorp en waarschijnlijk zijn appartement. Heel even bleef het stil op het strand. Daarna gooide Eva haar board in het zand.

“Nou.” zei ze droog.
“Nu kan ik dus nooit meer naar die winkel.”

Dat was het einde. Serieus. Alyssa stortte opnieuw volledig in. Eline lag inmiddels weer krom van het lachen. Zelfs Frida moest tegen een strandpaal leunen. En Eva? Die probeerde boos te blijven terwijl ze zelf ook langzaam begon te lachen.

“Hij had wel mooie krullen,” mompelde Alyssa.
“Ik haat jullie allemaal,” zei Eva.
“Welkom terug op aarde,” zei Eline tevreden.

Boven zee gleed de avondzon langzaam lager terwijl achter ons de Freja Luna rustig voor anker lag alsof de boot inmiddels gewend was geraakt aan complete chaos.