De regen was ergens in de nacht verdwenen. Niet plotseling. Niet alsof iemand een kraan had dichtgedraaid. Meer alsof de hemel langzaam besloot dat ze genoeg gehuild had. De Freja Luna gleed rustig door de donkere Atlantische Oceaan. Onder het schip rolden lange golven voorbij. Geen storm meer. Geen harde wind. Alleen de diepe ademhaling …
De ochtend begon met zon. Niet een beetje zon. Van die Atlantische zon waarbij de zee eruitzag alsof iemand duizenden diamanten over het water had uitgestrooid. De nacht ervoor had Frida haar eerste echte proef als kapitein doorstaan. Niemand zei het hardop, maar iedereen voelde het. Ze liep anders over het schip. Rustiger. Zelfverzekerder. Niet …
De ouders van Emma gingen terug met de taxi naar het vliegveld om door te vliegen naar Portugal. Zo hadden hun ook even vakantie zonder Emma. Dat was voor ook wel even een verademing. In Portugal zouden we elkaar weer treffen en zou Emma samen met haar ouders weer huiswaarts gaan. Ik bleef nog even …
Ondertussen, duizenden kilometers noordelijker, in het donkere maar vertrouwde Honningsvåg, was het allesbehalve rustig in huis bij Jessica en John. De woonkamer lag vol kleding. Tassen stonden open. En op het bed van Emma lag inmiddels een complete stapel zomerkleding alsof iemand spontaan besloten had Noorwegen tijdelijk in te ruilen voor de Middellandse Zee. Jessica …
Dat gewoon verder eten moest nog maar even wachten. Alyssa tikte met haar glas chocolademelk tegen dat van Frida. “Ho ho,” zei ze. “We vergeten hier bijna even dat jij letterlijk half buitenboord hing.”Frida trok direct een gezicht.“Dat hoeft niet opnieuw besproken te worden.”“Toch wel,” zei Eva lachend.Alyssa keek vervolgens de tafel rond.“Wij zijn zussen …
Ik meldde me uiteindelijk bij de havenmeester van A Coruña. Aardige vent. Getekend gezicht. Doorleefde ogen.Handen van iemand die zijn hele leven met touwen, diesel en zout water had gewerkt. Een oude zeebaas. Dat werd binnen dertig seconden duidelijk. Zijn kantoor rook naar koffie, kaarten en een soort oude vochtige havenlucht die je alleen vindt …
De Atlantische Oceaan had inmiddels besloten dat ze klaar was met vriendelijk doen. De eerste dagen richting Noord-Spanje waren nog redelijk geweest. Windkracht vijf. Stevige regenbuien. Niets waar de Freja Luna zich druk om maakte. Maar hoe verder we zuidwaarts trokken richting A Coruña, hoe grimmiger de oceaan werd. De lucht veranderde langzaam van grijs …