De ochtend begon met zon. Niet een beetje zon. Van die Atlantische zon waarbij de zee eruitzag alsof iemand duizenden diamanten over het water had uitgestrooid. De nacht ervoor had Frida haar eerste echte proef als kapitein doorstaan. Niemand zei het hardop, maar iedereen voelde het. Ze liep anders over het schip. Rustiger. Zelfverzekerder. Niet arrogant. Gewoon zekerder. De Freja Luna gleed rustig zuidwaarts langs de Portugese kust terwijl de wind precies deed wat Frida had besteld alsof ze inmiddels rechtstreeks contact had met hogere machten.

“Dit is verdacht,” zei Alyssa terwijl ze in de kuip zat met een beker chocolademelk.
“Wat?” vroeg Eva.
“Dat alles goed gaat.”
“Je bent teleurgesteld hè?”
“Een beetje. Grapje nee joh. “

Eva schudde lachend haar hoofd. Voorop lag Eline languit op het voordek naast Emma. Of eigenlijk lag Emma op het voordek. Eline lag half over Emma heen. Zoals gewoonlijk.

“Je bent officieel aangenomen,” verklaarde Eline.
Emma keek verbaasd op.
“Waarvoor?”
“Als reservezus.”
“Bestaat dat?”
“Nu wel.”
Emma begon te lachen.
“Heb ik daar inspraak in?”
“Nee. Natuurlijk niet”
“Dat klinkt niet democratisch.”
“Dat klopt.”
Eline keek serieus.
“Wij doen niet aan democratie.”
Vanuit de kuip riep Alyssa direct: “Dat hebben we van Frida geleerd!”
“IK KAN JULLIE HOREN?” riep Frida vanuit de kuip.
“Ja! Gelukkig wel anders was je doof.”
“Mooi!”

Zelfs Frida moest lachen. Het was één van die dagen waarop niemand haast had. Iedereen deed iets. Maar niemand deed echt iets. En misschien was dat juist waarom het zo prettig voelde. Tegen de middag besloot Emma dat ze naar voren wilde lopen om foto’s te maken. Ze wist inmiddels hoe je je op een schip moest bewegen dat had ze wel onthouden van 2 jaar geleden. Tenminste. Dat dachten we. Een paar seconden later klonk een gil.

“NEE!”

Iedereen keek direct op. Emma stond bij de reling. Met één schoen in haar hand. Een rode Adidas. En zonder één schoen aan haar voet. We zagen allemaal hetzelfde. De andere schoen. Die dreef inmiddels achter het schip.

“Dat meen je niet,” zei Alyssa.
Emma keek vol ongeloof.
“Mijn schoen…”
Nog even zagen we hem tussen de golven.
Toen verdween hij langzaam achter de Freja Luna.
Eline keek erachteraan.
“Nou.”
“Nou wat?” vroeg Emma.
“De vissen hebben nu tenminste één modieuze schoen.”
Zelfs Frida moest lachen.
Emma niet.
“Dat waren mijn favoriete schoenen!”
Ik liep naar voren.
“Welke maat heb je?”
“Achtendertig.”
“Mooi.”

Ik wees richting de kajuit.

“Als je schoenen nodig hebt pak dan maar een paar schoenen van Eva of Alyssa. Die hebben ook maat achtendertig.”
Eva knikte. “Prima.”
Alyssa haalde haar schouders op.
“Neem maar wat je wilt.”
Ik wees vervolgens naar Eline.
“Eline heeft zesendertig.”
“Mijn voeten zijn exclusief,” zei Eline trots.
“Dat zegt niemand ooit over voeten,” zei Emma.
“Jawel hoor.”
“Nee.”
En toen wees ik naar Frida.
“En Frida heeft negenendertig.”
Frida keek op van haar kaart.
“Waarom weet iedereen mijn schoenmaat?”
“Omdat jij van alles een administratie bijhoudt.”
“Dat is waar.”

Een kwartier later verscheen Emma weer aan dek met een paar schoenen van Eva. Eline keek ernaar. Toen naar Emma. Toen weer naar de schoenen.
“Je ziet eruit alsof je gaat solliciteren bij een bank.”
Emma begon te lachen. Maar toen gebeurde er iets waardoor werkelijk iedereen dubbel lag. Eline keek naar Emma’s voeten. Toen naar haar eigen voeten. Toen naar Eva.

“Moment.”

Binnen een minuut zaten vijf meiden op het dek met hun blote voeten naast elkaar.

“Dit slaat nergens op,” zei Emma lachend.
“Jawel.”
“Waarom?”
“Controle.”
“Controle van wat?”
Eline wees naar mij.
“Of papa geen onzin vertelt.”
Alyssa lag inmiddels dubbel. Eva hield haar voet naast die van Emma.
“Oké dat klopt wel.”
Frida kwam zelfs van haar plek uit de kuip.
“Laat zien.”
Binnen enkele seconden lagen er vijf paar voeten op een rij over het teakdek.
“Dit is echt het vreemdste schip van Europa,” zei Emma.
“Dat zeggen bezoekers vaker,” zei ik.

Eline wees naar mij.

“Hij had gelijk.”
“Waarmee?” vroeg Emma.
“Met alles.”
“Dat is verontrustend.”

Zelfs Emma lag inmiddels krom van het lachen. De middag verliep rustig. Maar ergens na vier uur veranderde de lucht. Heel langzaam. Aan de horizon verscheen eerst een donkere streep. Daarna nog één. En nog één. Frida zag het direct. Natuurlijk zag Frida het direct. Ze keek naar de wolken. Toen naar de windmeter. Toen weer naar de lucht.

“Pap.”
“Ja.”

“Ik denk dat we regen krijgen.”

Ik keek omhoog. “Dat denk ik ook.”

Binnen een uur was de blauwe lucht verdwenen. Donkere wolken trokken over de oceaan. De temperatuur daalde. De zee veranderde van kleur. Van helder blauw naar donkergrijs. En precies toen de eerste druppels vielen keek Eline omhoog.

“Nou.”
“Nou wat?” vroeg Emma.
“Nu wordt het leuk.”
“Hoezo?”
“Regen op zee is gratis.”

Dat sloeg nergens op. Maar toch begon iedereen te lachen. Niet veel later kwam de bui echt binnen. Dikke druppels. Wind. Grijze lucht. De Freja Luna voer onverstoorbaar verder. Frida stond achter het roer alsof ze persoonlijk verantwoordelijk was voor de Atlantische Oceaan. Emma keek bewonderend naar haar.

“Ze neemt dit serieus hè?”
Eva glimlachte.
“Dat heb je nog zacht uitgedrukt.”
Tegen de avond besloot Frida dat het tijd werd voor een wachtindeling. Ze pakte haar notitieblok.
“Oké.”
Iedereen keek op. Dat was nooit een goed teken.
“Emma.”
“Ja?”
“Jij loopt vannacht wacht samen met Eline.”
Emma keek verbaasd.
“Ik?”
“Ja.”
“Waarom ik?”
“Omdat je onderdeel bent van de bemanning en jij al eeder de zeilboot van Stellan in storm binnen heb gebracht samen met Eline.”
Eline sprong direct overeind.
“JAAAA!”
“Waarom ben jij hier zo blij mee?” vroeg Emma.
“Omdat wij samen de nachtploeg zijn.”
Dat bleek achteraf geen geruststellende mededeling. Na het eten begon iedereen zich klaar te maken voor de nacht. En toen kwam de volgende verrassing. Op de een of andere manier wist Eline ons altijd te verrassen was het niet met een opmerking dan met haar handelen ze was echt compleet anders dan haar zussen maar goed het was en is mijn dochter ze heeft het vast niet van een vreemde…

Emma keek verbaasd naar de indeling van de hutten.
“Wacht even.”
“Wat?” vroeg Eline.
“Ik slaap bij jou?”
“Ja.”
“Waarom?”
Eline keek alsof het antwoord volkomen logisch was.
“Omdat jij mijn reservezus bent.”
“Dat is geen officiële functie.”
“Nu wel.”

Emma schudde lachend haar hoofd. Frida liep langs de deur van de hut. Keek naar Emma. Toen naar Eline. En kreeg direct een grijns op haar gezicht.

“O jee.”
“Wat?” vroeg Emma.
Frida keek uiterst serieus.
“Pipperdie papperdie poe.”
Emma knipperde met haar ogen.
“Wat?”
“Pipperdie papperdie poe.”
“Wat betekent dat?”
Eline begon direct te lachen. Frida ook. Emma keek van de één naar de ander.
“Waarom lachen jullie?”
Eline sloeg lachend met haar hand tegen de deurpost.
“Emma…”
“Wat?”
“Hallo.”
“Hallo?”
“We zijn meisjes.”
Emma keek haar een paar seconden aan. Toen begon ze zelf te lachen.
“Jullie zijn niet goed.”
“Nee.”
“Dat wist ik al.”
“Mooi.”

Later die avond verdwenen de twee samen hun hut in. Terwijl buiten de regen zacht tegen het dek tikte. De zee donker was geworden. En Frida boven nog steeds haar koers controleerde. Ik keek naar de gesloten deur van de hut. Naar de stemmen van Emma en Eline die alweer ergens om moesten lachen. En ik realiseerde me opnieuw wat me de hele dag al was opgevallen. Emma was geen gast meer. Niet echt. Ze hoorde erbij. Alsof ze er altijd al geweest was. En misschien was dat precies waarom niemand zin had om aan Portugal te denken. Want iedere mijl die we dichterbij kwamen…

bracht ons ook dichter bij een afscheid waar niemand op zat te wachten.