De Atlantische Oceaan lag voor ons. Donker. Ja donkerder dan anders maar niet dreigend. Eindeloos. Nou in principe was de Atlantische Oceaan ook wel oneindig. En anders dan alles wat we tot nu toe hadden meegemaakt. De Freja Luna bewoog inmiddels langzaam op de lange deining buiten de beschutting van de kust. Niet het korte klappen van de Noordzee, maar diepe rollende bewegingen waarbij het schip langzaam omhoog werd getild en daarna weer rustig in een dal zakte. Groter. Dieper. Langzamer. Maar juist daardoor voelde het dreigender. Frida stond achter het stuurwiel. De kapitein van deze reis. En eerlijk? Ze deed het tot zover goed. Rustig. Alsof ze nooit anders had gedaan. Gefocust, alsof ze langzaam vergroeide met het schip. Maar ik kende haar inmiddels goed genoeg om te zien wanneer ze nadacht. En dat deed ze nu. Een tijdlang zei niemand iets terwijl de Freja Luna verder de oceaan op schoof. Tot Frida plotseling vroeg of ik even naast haar kon komen staan.

“Pap?”
“Hm?”
Ze keek even naar voren naar de donkere horizon.
“Ik snap dat je ons van alles wil leren… en veel kennen we inmiddels ook wel…”
Daar kwam iets achteraan.
Dat hoorde ik direct.
“…maar misschien is deze route voor mij alleen een beetje te hoog gegrepen.”
Ik keek haar nonchalant aan.
“Hoezo denk je dat je het niet kan?”
“Dat wel,” zei ze direct. “Maar…”

Ze keek even naar Alyssa die onderuitgezakt in de kuip zat alsof ze persoonlijk vakantie had van verantwoordelijkheid.

“We hebben iemand aan boord die al eerder een schip heeft bedwongen in slecht weer.”
Ik keek haar direct achterdochtig aan.
“Hoe bedoel je?”
Frida keek me aan alsof ik heel goed wist wat ze bedoelde.
“Nou… weet je nog dat Alyssa samen met Emma dat schip van de buurman veilig de haven in bracht in Honningsvåg toen die buurman doodziek aan boord lag?”
Ja. Dat herinnerde ik me nog. Sterker nog: ik denk dat ik dat moment nooit meer vergeet. Windkracht acht. Natte sneeuw. Nul zicht. En daar stonden Alyssa en Emma. Kletsnat. Tieners bijna volwassen. Alsof ze geboren waren aan boord van een schip.

Ze hadden dat schip werkelijk perfect de haven ingebracht. Groot stuk in de krant, dat stukje heb ik nog steeds ergens liggen met een foto van Emma en Alyssa.

“Ik denk dat Emma graag mee gewild had op deze reis”, zei ik
“Ja Alyssa en Emma waren onafscheidelijk en hoe ze met elkaar omgingen toen mama overleed. Weken lang heeft ze bij Alyssa geslapen.”
“Misschien een idee om Emma in te vliegen ergens en dat ze een paar tripjes mee gaat om te bedanken voor de moeilijke tijd en ik denk dat Alyssa dat geweldig gaat vinden” opperde Frida
“Ik denk dat je daar wel gelijk in hebt. Laten we dat proberen te organiseren maar mond dicht over alles.”
“Natuurlijk pap je kent me.” grinnikte ze.
“Daarom juist.”

Ik keek richting Alyssa. Die keek inmiddels alsof ze hoopte dat niemand haar ergens voor ging aanwijzen.
“Nou,” zei Frida voorzichtig. “Misschien is het handig als Alyssa me een beetje helpt tijdens deze trip.”

Slim dacht ik direct bij mezelf. Mij wil ze niet vragen. Maar haar zusje wel. Ik keek quasi onverschillig naar Frida.

“Moet ik je misschien bijstaan?”
Frida glimlachte direct.
“Pap… jij wijst ons niet voor niets aan om dit te doen. Ik denk eigenlijk dat jij een beetje rust moet nemen.”
“Rust?”
“Ja.”
Frida begon direct te lachen.
“Jij krijgt al stress als iemand een touw verkeerd oprolt.”
“Dat is volledig terecht,” zei ik droog.
Maar Frida bleef serieus.
“Daarom dacht ik aan Alyssa.”
Ik keek naar Alyssa. Die keek terug alsof ze hoopte dat ze plotseling onzichtbaar geworden was.
“Waarom kijk je naar mij pap, meestal betekend dat niet veel goeds.” zei Alyssa
“Niets laat maar.”zei ik en dat was einde discussie.
“Prima meid,” zei ik uiteindelijk rustig. “Je regelt het maar. Maar de kapitein geeft de orders.”
Frida knikte direct tevreden.
“Uiteraard.”
“En je weet,” zei ik terwijl ik naar de kuip keek, “al je zussen staan hun mannetje op zee.”
Ik keek richting de kajuitingang.
“En Eline niet alleen op zee.”

Alsof het universum perfect gevoel voor timing had klonk precies op dat moment beneden een complete explosie van stemmen.

“DAT IS NIET WAAR!”
“OH JAWEL!”
“DOE NORMAAL!”

Ik keek naar Frida. Frida keek naar mij. Toen zuchtte ze diep. “Benedenfeestje,” mompelde Frida.

Ik liep rustig de trap af richting de kajuit. En daar beneden… was het weer eens complete chaos. Eva en Alyssa stonden tegenover elkaar alsof er elk moment een burgeroorlog kon uitbreken aan boord van de Freja Luna.

“Wat is hier nou weer aan de hand?”
“NIKS!” riepen ze tegelijk.

Dat betekende dus automatisch: veel. Ik besloot eerst maar eens gewoon te kijken naar het schouwspel. Maar nog voordat ik iets kon zeggen kwam vanuit een hoek plotseling Eline overeind.En werkelijk niemand zag het aankomen.

“HEY!”
Iedereen schrok zich rot. Eline wees dramatisch naar haar zussen.

“OPHOUDEN JULLIE LIJKEN WEL EEN STEL KLEINE KINDEREN!”

Zelfs ik keek verbaasd op.

“GEDRAAG JE! EN LAAT ZIEN DAT JE VERANTWOORDELIJK KAN ZIJN!”

Het werd doodstil. Letterlijk doodstil. Eva keek haar aan. Alyssa keek haar aan. En nog geen halve seconde later begonnen ze allebei keihard te lachen.
“Waar komt dit ineens vandaan?” vroeg Eva lachend.
Eline sloeg haar armen over elkaar alsof ze persoonlijk gezag vertegenwoordigde aan boord.
“Waar dat vandaan komt?” zei ze verontwaardigd. “Papa probeert ons verantwoordelijkheid bij te brengen zodat we de Freja Luna door de woeste zee kunnen varen…”
Ze wees beschuldigend naar beide zussen.
“…en jullie lopen te kibbelen om NIKS.”
“Het was niet niks,” mompelde Alyssa.
“Wel waar.”
“Nee.”
“WEL.”
“Waar ging het überhaupt over?” vroeg ik voorzichtig.
Eline keek me serieus aan.

“Maandverband.”

Ik knipperde langzaam met mijn ogen. “…pardon?”
“Ze maken ruzie over wie van wie het maandverband gebruikt heeft.”

Er viel een stilte. Een hele gevaarlijke stilte. Eline ging onverstoorbaar verder.

“Werkelijk,” zei ze dramatisch. “Wat maakt het nou uit wie van wie het gebruikt? Hoofdzaak is toch dat je het gebruikt?”
Eva lag inmiddels dubbel over de bank.
Maar Eline was nog niet klaar.
“Dat gezeik van jullie altijd om niks.”

En toen…

barstte werkelijk de bom. Alyssa viel letterlijk achterover van het lachen. Eva kreeg geen lucht meer. Beneden in de kajuit klonk complete chaos. Zelfs Frida boven aan het wiel begon te lachen toen ze hoorde waar de ruzie over ging.

En ik? Ik stond midden in die kajuit. Tussen drie dochters. Op weg naar Cabo Fisterra. De Atlantische Oceaan voor ons. En dacht eigenlijk maar één ding: Misschien waren we allemaal compleet gek geworden. Maar 1 ding was zeker Emma moest een stukje mee.

Ja Emma die kleine bruine Noorse de grote steun en toeverlaat …….