60. Vier Musketiers van de Oceaan

Dat gewoon verder eten moest nog maar even wachten. Alyssa tikte met haar glas chocolademelk tegen dat van Frida.

“Ho ho,” zei ze. “We vergeten hier bijna even dat jij letterlijk half buitenboord hing.”
Frida trok direct een gezicht.
“Dat hoeft niet opnieuw besproken te worden.”
“Toch wel,” zei Eva lachend.
Alyssa keek vervolgens de tafel rond.
“Wij zijn zussen en dat zullen we altijd blijven en zoals Eline iedereen beschermt tegen vreemden zo beschermen wij elkaar.”
Alsof ze er op geoefend had zei ze plots in het Spaans,
“Uno para todos, todos para uno.” zei ze trots en iets harder dan ze zelf wilde.
Hele restaurant keek op en de ober keek met grote ogen en zei
“Somos oficialmente los Cuatro Mosqueteros del Océano Atlántico.”
Ik vertaal het even als de vier musketiers van de Oceaan
“Dat klinkt echt ontzettend dom,” zei Frida.
“Maar ook een beetje waar,” mompelde Eva.
Dus werd er midden in een Spaans restaurant geproost. Niet met wijn. Niet met champagne. Maar met chocolademelk. En dat zorgde voor complete verwarring bij de rest van het restaurant. Mensen hadden werkelijk geen idee waar het over ging, maar het feit dat vier blonde meiden bloedserieus stonden te proosten met chocolademelk terwijl één van hen bijna huilde van het lachen…

…dat vonden ze blijkbaar dusdanig vermakelijk dat meerdere tafels spontaan mee proostten.

Zelfs de ober deed mee. “Para los mosqueteros!” riep hij lachend.
Eline ging volledig stuk van het lachen.
“Wij zijn internationaal ontspoord.”

Terug naar de Freja Luna liepen de meiden nog steeds lachend over de steigers van de haven. De lucht was eindelijk helder geworden. Overal weerspiegelden lichtjes in het water. Je rook zout, diesel en warme zomeravond tegelijk. Alleen Eline…

…die liep natuurlijk weer twintig meter achter. Volledig afgeleid door iets wat waarschijnlijk niet eens belangrijk was.

“Eline!” riep Frida. Toen pas keek ze op.
“Oh shit.”
En toen begon ze te rennen.
Althans…
dat probeerde ze. Want nog geen drie seconden later bleef haar voet achter een uitstekend plankdeel hangen en verdween ze met een soort halve pirouette rechtstreeks het water in.

PLONS.

Het hele havenhoofd keek op. Een seconde bleef het stil. Toen kwam Eline lachend boven water alsof dit exact haar bedoeling was geweest. Frida zakte bijna door haar knieën van het lachen.

“Kijk,” riep ze direct. “Ik ben dus niet altijd de kluns!”
“Hou je mond!” riep Eline lachend terwijl ze naar de steiger zwom.
Alyssa kreeg alweer geen lucht meer.
Eva stond dubbelgevouwen tegen een paal van het lachen.
En eerlijk?
Ik kon ook niet meer normaal kijken.
Niet veel later klom Eline druipend de steiger weer op.
Natte paardenstaart.
Doorweekte Freja Luna kleding.
Water dat letterlijk uit haar mouwen liep.
“Nou,” zei ze droog. “De watertemperatuur is acceptabel.”
“Fijn,” zei Alyssa. “Daar zaten we allemaal enorm op te wachten.”

Toen we uiteindelijk terugkwamen bij de Freja Luna keek ik eens goed naar het schip. De Atlantische Oceaan had duidelijk haar sporen achtergelaten. Vuil. Regenstrepen. Opspattend water.

“Volgens mij,” zei ik voorzichtig, “kan het schip aan de buitenkant ook wel een schoonmaakbeurt gebruiken.”
Vier gezichten draaiden tegelijk mijn kant op. Ik verwachtte protest. Gemopper. Onderhandeling. Maar niets daarvan. Zonder morren werden emmers gepakt. Sponzen verschenen. Slangen werden uitgerold. En nog geen tien minuten later stonden ze serieus het schip schoon te maken alsof ze onderdeel waren van een professioneel raceteam. Al duurde dat professionele gedeelte niet heel lang.

Want natuurlijk begon Alyssa als eerste met water gooien. Eva sloeg terug. Frida probeerde nog even serieus te blijven. Tot Eline een complete emmer over haar heen gooide. Daarna was werkelijk alles verloren. Binnen enkele seconden veranderde de schoonmaakactie in complete oorlog. Water vloog over het dek. Iedereen was nat. Er werd gegild. Gelachen. Gevlucht. En Eline?

Die maakte het werkelijk niets uit.

“Jullie vergeten,” riep ze triomfantelijk terwijl ze opnieuw een emmer vulde, “ik was toch al nat!”

Terwijl de meiden nog steeds bezig waren elkaar compleet nat te gooien rond de Freja Luna besloot ik even het dorp weer in te lopen. Niet omdat ik weg wilde van de chaos. Integendeel. Juist omdat die chaos inmiddels als thuis voelde. Maar ik wilde even rustig kunnen bellen met thuis. En vooral met de ouders van Emma. Ik vond uiteindelijk een klein terras aan de boulevard van A Coruña. Zo’n plek waar oude mannen urenlang koffie drinken terwijl ze naar de haven kijken alsof ze persoonlijk toezicht houden op de Atlantische Oceaan. Perfect. Ik bestelde een alcoholvrije cerveza en ging ergens in een hoek zitten waar ik uitzicht had op de haven. In de verte zag ik de Freja Luna liggen. En zelfs vanaf daar kon ik zien dat de schoonmaakactie inmiddels volledig ontspoord was.

Water vloog over het dek.
Eline lag letterlijk half in het water.
Alyssa rende met een emmer achter Eva aan.
En Frida probeerde waarschijnlijk al tien minuten vergeefs orde te houden.

Ik glimlachte automatisch. Ach ja… Het zijn tenslotte meiden. Onvoorspelbaar. Gevaarlijk. Luidruchtig. Maar ook zonder enige twijfel de beste crew die ik me ooit had kunnen wensen. Niet veel later kreeg ik de ouders van Emma aan de telefoon. Na een kort overleg besloten we uiteindelijk om Emma voorlopig nog niets te vertellen. Dat maakte het alleen maar mooier. Het plan was simpel.

Haar ouders zouden tegen haar zeggen dat ze een paar dagen vakantie gingen vieren in Spanje. Gewoon even eruit nu Noorwegen toch drie weken vakantie had. Wat Emma nog niet wist…

…was dat ik ondertussen een compleet ander plan had geregeld. Ik had namelijk tickets geregeld naar Aeropuerto de A Coruña. Van daaruit zouden haar ouders samen met Emma naar ons toe komen. En daarna? Dan zouden ze gewoon meevaren richting Portugal. Ik moest eerlijk toegeven dat ik nu al benieuwd was naar de reactie van de meiden. Vooral Eline waarschijnlijk. Die zou binnen drie seconden compleet doorslaan van enthousiasme. En Frida? Die zou direct beginnen over slaapplaatsen, schema’s, veiligheid, proviand en waarschijnlijk een complete herindeling van het schip.

Daarom besloot ik meteen iets anders. De route hield ik voorlopig lekker voor mezelf. Want als ik dat volledig aan Frida overliet…

…dan lagen we straks met Excel-sheets, noodscenario’s en reserveplanning voor reserveplanning midden op de Atlantische Oceaan.

Nee hoor. Soms moest een reis gewoon een beetje avontuur blijven. Ik nam een slok van mijn cerveza en keek opnieuw richting de haven. De zon begon langzaam lager te hangen boven A Coruña. De lucht kleurde goud. Meeuwen trokken krijsend over het water.

En ergens daar tussenin lag de Freja Luna. Ons schip. Met vier totaal gestoorde meiden aan boord die elkaar waarschijnlijk op datzelfde moment opnieuw met emmers water bekogelden. En eerlijk?

Ik had het voor geen goud willen missen.