De havenmond van Saint-Jean-de-Luz lag inmiddels recht voor ons. Twee lange pieren staken donker de zee in terwijl witte schuimkoppen uiteenspatten tegen de rotsen ernaast. Achter de ingang lagen honderden kleine lichtjes verspreid tegen de heuvels alsof iemand sterren over de kust had uitgestrooid. Na bijna veertig uur varen voelde land ineens vreemd dichtbij. De Freja Luna gleed rustig verder door de lange oceaandeining terwijl de Scania V8 diep onder ons bromde. Zelfs nu we beschutter water naderden bleef de Golf van Biskaje langzaam onder het schip doorrollen alsof ze ons nog één keer wilde laten voelen waar we vandaan kwamen. Iedereen was moe. Die echte vermoeidheid die in je lijf kruipt na dagen op zee. Maar tegelijk hing er iets anders aan boord. Voldoening. We hadden het gewoon gedaan. Eva stond naast me met de havenkaart op haar telefoon terwijl ze gespannen naar de ingang keek.

“Daar moeten we naar binnen,” zei ze zacht.
“Dat is meestal het idee van een haven,” mompelde Alyssa.
“Dank je voor deze waardevolle bijdrage.”
Zelfs moe bleven ze elkaar aanvallen.

Frida kwam naar buiten met vier mokken chocolademelk.

“Als we straks zinken doen we dat in ieder geval warm.”
Eline pakte direct haar mok aan alsof haar leven ervan afhing.
“Dit is waarom jij mijn favoriete zus bent.”
“Vorige week was ik nog dictator.”
“Ja maar nu heb je chocolademelk.”

De Freja Luna kwam langzaam dichterbij de haveningang. Kleine vissersboten lagen aan stuurboordzijde terwijl de verlichting van de boulevard weerspiegelde in het donkere water. Ik voelde de spanning aan boord langzaam oplopen. Niet vanwege de zee. Maar vanwege wat eraan kwam.

Mediterranean mooring.

Kont naar de kade. Piklijn aan de boeg. Weinig ruimte. En een schip van dit formaat vergeeft weinig fouten.

“Iedereen even opletten,” zei ik rustig.
Direct veranderde de sfeer.
Automatisch begon iedereen zijn taak op te pakken.
Frida controleerde de achterlijnen.
Alyssa hing de stootwillen buitenboord.
Eva hield de havenkaart en diepte in de gaten.
En Eline…
…stond met een landvast om haar nek alsof ze deelnam aan een cowboyfilm.
“Eline.”
“Ja?”
“Waarom draag jij een lijn alsof het mode is?”
“Voor de sfeer.”
“Je bent niet goed.”
“Dat zeggen jullie vaker.”
Ik keek even om me heen.
En ineens viel het me op hoe vanzelf alles begon te gaan.
Niemand rende meer in paniek.
Niemand schreeuwde door elkaar.
Iedereen wist inmiddels wat er moest gebeuren.
We begonnen langzaam echt een bemanning te worden.
De marifoon kraakte kort.

“Freja Luna… your berth is ready.”
Eva keek direct trots op.
“Zie je wel? Ik heb dit gewoon geregeld.”
“Rustig aan havenmeester,” zei Alyssa.
“Jullie hadden me eerst nog uitgelachen.”
“Dat doen we nog steeds.”

Langzaam voeren we tussen de steigers door. Overal zaten mensen buiten op boten. Wijn, muziek, lichtjes. Sommige draaiden zich direct om toen de Freja Luna langzaam voorbij kwam. Een groot donkerblauw schip valt nu eenmaal op tussen kleine plezierjachten.

En toen begon Eline ineens enthousiast naar iedereen te zwaaien.

“Bonjour!”
Een ouder Frans stel zwaaide lachend terug.
“Ze denken waarschijnlijk dat jij vriendelijk bent,” zei Eva.
“Dat bén ik ook.”
“Tot iemand mij probeert te zoenen,” mompelde Eva.
Eline keek direct dreigend om zich heen alsof Ismael ergens tussen de boten verstopt zat.
“Waar?”
Zelfs ik moest lachen.
“Rustig viking.”
De box bleek precies zo krap als voorspeld.
Misschien zelfs krapper.
“Frida achter klaar?”
“Klaar!”
“Alyssa stootwillen?”
“Klaar!”
“Eva boeglijn?”
“Klaar!”
“Eline?”
“Emotionele ondersteuning en chocolademelk!”
“Perfect waardeloos dus.”
Heel langzaam liet ik de Freja Luna achteruit richting de steiger lopen. Het schip reageerde zwaar maar stabiel terwijl de schroef diep water wegdrukte achter ons.
“Rustig…” zei Eva ineens naast me.
“Je komt iets te snel binnen.”
Ik keek haar kort aan.

En verdomd… ze had gelijk. Ik haalde direct wat snelheid eruit. Alyssa keek meteen grijnzend naar Eva. “Ooooooh.”
Ze wees dramatisch. “Ze corrigeert hem gewoon.” Eva glimlachte trots.
“Ik groei in mijn functie.”
“Ze wordt eng,” mompelde Frida.

Nog vijf meter. Vier. Drie. “Lijn erop!”

Frida sprong soepel op de steiger en zette de achterlijn vast alsof ze nooit anders gedaan had. Eva pakte de piklijn aan de boeg terwijl ik het schip langzaam recht trok.En toen…viel ineens alle spanning weg.De Freja Luna lag stil.Veertig uur varen over de Golf van Biskaje. En we lagen vast in Saint-Jean-de-Luz. Niemand zei iets. Tot Eline diep ademhaalde en bloedserieus zei:

“Mooi.”
Iedereen keek haar aan.
“Nu wil ik chocolademelk.”

De haven van Saint-Jean-de-Luz kwam langzaam tot rust nu de avond verder viel. Overal hoorde je zachte muziek vanaf andere boten, stemmen die door elkaar liepen in Frans, Spaans en Engels en ergens verderop rook je eten vanaf de boulevard.

De Freja Luna lag eindelijk stil.

Geen deining meer. Geen wachtdiensten. Geen eindeloze oceaangolven onder je voeten. Alleen het zachte klotsen van water tegen de romp. De meiden zaten ontspannen in de kuip met grote mokken chocolademelk alsof ze nooit anders gedaan hadden. Eline lag half onderuit met haar blote voeten pontificaal op tafel terwijl Eva met haar telefoon door de haveninformatie scrolde. Ik bleef even staan kijken. En ergens besefte ik ineens iets. Dit ging té makkelijk worden. Dus ik ging tegenover ze zitten.

“Ik moet even serieus met jullie praten.”
Direct veranderde de sfeer.

Frida keek meteen alsof ze dacht dat er iets mis was.
Eva legde haar telefoon neer.
Alyssa kneep haar ogen samen.

Alleen Eline bleef exact hetzelfde liggen.

“Wat nou weer?” vroeg ze achterdochtig.
Ik keek ze één voor één aan.
“Jullie dienen homeschool te krijgen…”
Vier gezichten keken me leeg aan.
“…maar daar komt eerlijk gezegd geen reet van terecht.”
Even bleef het stil.
Toen begon iedereen tegelijk.
“Maar het gaat toch goed?”
“We leren toch genoeg?”
“We varen letterlijk over de oceaan!”
“Dit voelt als een hinderlaag!”
Ik liet ze even uitrazen.
“Luister nou eerst.”
Eline ging iets rechterop zitten.
Nog steeds met haar voeten op tafel.

“Dit wordt slecht nieuws hè?”
“Vooral voor jullie.”
“Zie je.”
Ik pakte de havenkaart erbij en schoof die over tafel.
“Ik heb een plan.”
Direct keek Frida geïnteresseerd naar voren.
Dat had ze van mij.
Zodra iets structuur kreeg werd ze gevaarlijk enthousiast.
Ik wees naar haar.
“Jij wordt kapitein voor het volgende deel van de reis.”
Het bleef twee seconden stil.
“Wacht wat?” zei Frida.
“Jij gaat de route bepalen.”
“Koersen uitzetten.”
“Weer bekijken.”
“Havens plannen.”
“Berekeningen maken.”
“En opdrachten geven voor zeilen zetten, reven en wachtlopen.”

Je zag haar gezicht langzaam veranderen van complete schrik naar iets wat verdacht veel leek op trots.
“Serieus?”
“Serieus.” zei ik
Eva keek direct beledigd op.
“Pardon?”
“Ik had net één haven geregeld!”
“Ja,” zei Alyssa droog.
“En nu ben je gedegradeerd.”
“Ik haat jullie.”
Ik keek vervolgens naar Eva.
“Jij krijgt navigatie en communicatie.”
“Dus weer marifoonstress?”
“En Frans.”
“Dit voelt persoonlijk.”
“Dat is het ook.”
Zelfs Frida moest lachen.
Ik draaide me naar Alyssa.
“Jij wordt verantwoordelijk voor techniek en veiligheid.”
“Dus ik mag officieel commentaar leveren?”
“Dat deed je toch al.”
“Mooi.”

En toen keek iedereen automatisch naar Eline. Die inmiddels weer onderuitgezakt lag alsof ze auditie deed voor meest nutteloze bemanningslid van Europa. “En wat krijg ik?” vroeg ze wantrouwend. Ik keek haar even strak aan.

“Discipline.”
“Bah.”

Iedereen begon direct te lachen.

“Nee serieus,” zei ik.
“Jij krijgt logistiek.”
Eline keek me aan alsof ik Chinees sprak.
“Wat is logistiek?”
“Voorraad.” “Touwen.” “Fenders.” “Dinghy.” “Controleren of alles vastligt.”

Plotseling begon Alyssa keihard te lachen.
“O nee.”
“De dinghy is verloren.”
“Dat was één keer!” verdedigde Eline zich direct.
“Twee,” zei Eva droog.
“Technisch gezien dreef hij weg.”
“DAT IS PRECIES HET PROBLEEM.”
Ik schoof vervolgens een schrift midden op tafel.
“Vanaf nu krijgen jullie allemaal verantwoordelijkheid.”
“Poe…” mompelde Eline dramatisch.
“Ik dacht dat we wiskunde en natuurkunde kregen.”

Ik grijnsde.

“Dat krijgen jullie uiteindelijk ook.”
“Zie je,” zei ze direct tegen de anderen.
“Hij begint rustig maar uiteindelijk komt de ellende.”
“Wiskunde hoort erbij,” zei Frida serieus.
“Koersen berekenen is letterlijk rekenen.”

Eline keek geschokt naar haar.
“Jij zit er nu al te diep in.”
Eva begon inmiddels enthousiast door de kaart te bladeren.
“Waar gaan we hierna eigenlijk heen?”
“Dat,” zei ik rustig.
“Mag kapitein Frida bepalen.”
Iedereen keek naar haar.
Frida keek naar buiten over de haven.
Naar de lichtjes.
De masten.
De donkere zee buiten de pier.
En langzaam verscheen dat kleine glimlachje weer.
“Dan wil ik verder zuidwaarts.”
“Waarom?” vroeg Alyssa.
Frida dacht even na.
“Omdat het voelt alsof we nog maar net begonnen zijn.”
Heel even werd het stil.
Zelfs Eline zei niets.

Buiten liep ergens een groep mensen lachend over de boulevard terwijl zachte muziek over het water waaide. De Freja Luna lag rustig tussen de andere schepen alsof ze hier al jaren hoorde.

Maar diep vanbinnen wist iedereen hetzelfde.