De ochtend in Göteborg begon traag. Niet het soort traag dat leeg voelt, maar het soort dat ruimte geeft. Ik werd wakker nog vóór de stad echt wakker was. Geen stemmen, geen gestommel, alleen het zachte klotsen van water tegen de romp van de Freja Luna. Ik bleef even liggen, starend naar het plafond. Het …
De zon hing al laag toen we de kustlijn van Göteborg naderden. Het licht was zacht, goudkleurig bijna, alsof de dag zelf ons welkom wilde heten na alles wat eraan vooraf was gegaan. Achter ons lag het Kattegat, voor ons een stad die we niet gepland hadden, maar die toch ineens precies goed voelde. Zoals …
Visby voelde niet als een bestemming. Visby voelde als een decor. En niet zomaar één… maar eentje waar je elk moment verwacht dat iemand met rood haar, twee vlechten en een paard onder haar arm voorbij komt lopen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. “Oké,” zei Eline terwijl ze stil stond midden …
“Pap… wat is eigenlijk onze volgende bestemming?” Het kwam van Eline, natuurlijk, terwijl we nog half in Stockholm zaten maar in haar hoofd allang weer onderweg waren. Ik keek op van mijn koffie. “Gotland,” zei ik. “We zakken af naar het eiland Gotland. Naar Visby.”Vier paar ogen keken me aan.Leeg.Geen herkenning.“Visby,” herhaalde ik.Nog steeds niets.Toen …
De volgende ochtend begon zoals zoveel ochtenden aan boord: met koffie, lichte chaos en vier meiden die al verder in de dag zaten dan ik zelf. “Pap,” begon Eline terwijl ze een boterham half in haar mond had, “wist je dat er naast dat museum ook een pretpark zit?”Ik keek haar aan.Dat is altijd een …
“Misschien,” mompelde ik terwijl ik naar voren keek en het roer losjes in mijn hand hield, “moeten we de boot gewoon eigenlijk de verkeerde naam we hadden haar Umiak moeten noemen.” “Wat?” vroeg Frida zonder op te kijken van haar tablet.“Niets,” zei ik.Maar Eline had het natuurlijk gehoord.“Waarom Umiak?” vroeg ze.Ik haalde mijn schouders op. …
Onze volgende etappe bracht ons naar Vaasa, Finland, waar Tapio woonde, een oude collega van vroeger met wie ik meer uren had doorgebracht dan goed voor ons allebei was geweest, meestal pratend over werk dat achteraf minder belangrijk bleek dan de gesprekken eromheen, en het idee om hem weer te zien gaf me een vreemd …