Ik legde de kaart op tafel in de kuip en liet mijn vinger langzaam langs de kust naar het zuiden glijden. “Onze volgende echte reis wordt een flinke,” zei ik. “Van Cascais naar Puerto de Morro Jable op Fuerteventura. Ongeveer negenhonderd mijl.” Het werd stil. Niet dramatisch stil, maar wel zo’n stilte waarin iedereen even …
“Cascais, Cascais, este es el velero Freja Luna en la recta final, ¿me oyes?” zei Eva geconcentreerd door de marifoon. Ik keek langzaam op. Niet omdat ik haar niet verstaan had. Integendeel. Ik had haar uitstekend verstaan. Alleen was er één klein probleem. We lagen niet voor de Spaanse kust. We lagen voor Portugal. Alyssa …
“Frida?”“Ja pap?”“Welke haven heb je eigenlijk uitgezocht?”Frida keek nauwelijks op van de kaartplotter.“Marina de Cascais.”Ik bleef haar even aankijken.“Oh ja. Dat is een luxe haven.”Alyssa draaide direct haar hoofd om.“Luxe als in: netjes? Of luxe als in: pap krijgt hartkloppingen bij het havengeld?”“Het tweede,” zei ik. Eva begon te lachen. Frida haalde haar schouders op …
De ochtend was nog maar net begonnen. De zon deed zijn best om te ontwaken. De Atlantische Oceaan lag niet stil, dat deed hij nooit, maar hij leek zich die morgen nog een beetje in te houden. De Freja Luna gleed door een lange, trage deining alsof het schip zelf ook nog niet helemaal wakker …
De regen was ergens in de nacht verdwenen. Niet plotseling. Niet alsof iemand een kraan had dichtgedraaid. Meer alsof de hemel langzaam besloot dat ze genoeg gehuild had. De Freja Luna gleed rustig door de donkere Atlantische Oceaan. Onder het schip rolden lange golven voorbij. Geen storm meer. Geen harde wind. Alleen de diepe ademhaling …
De ochtend begon met zon. Niet een beetje zon. Van die Atlantische zon waarbij de zee eruitzag alsof iemand duizenden diamanten over het water had uitgestrooid. De nacht ervoor had Frida haar eerste echte proef als kapitein doorstaan. Niemand zei het hardop, maar iedereen voelde het. Ze liep anders over het schip. Rustiger. Zelfverzekerder. Niet …
De ouders van Emma gingen terug met de taxi naar het vliegveld om door te vliegen naar Portugal. Zo hadden hun ook even vakantie zonder Emma. Dat was voor ook wel even een verademing. In Portugal zouden we elkaar weer treffen en zou Emma samen met haar ouders weer huiswaarts gaan. Ik bleef nog even …
Ondertussen, duizenden kilometers noordelijker, in het donkere maar vertrouwde Honningsvåg, was het allesbehalve rustig in huis bij Jessica en John. De woonkamer lag vol kleding. Tassen stonden open. En op het bed van Emma lag inmiddels een complete stapel zomerkleding alsof iemand spontaan besloten had Noorwegen tijdelijk in te ruilen voor de Middellandse Zee. Jessica …
Dat gewoon verder eten moest nog maar even wachten. Alyssa tikte met haar glas chocolademelk tegen dat van Frida. “Ho ho,” zei ze. “We vergeten hier bijna even dat jij letterlijk half buitenboord hing.”Frida trok direct een gezicht.“Dat hoeft niet opnieuw besproken te worden.”“Toch wel,” zei Eva lachend.Alyssa keek vervolgens de tafel rond.“Wij zijn zussen …
Ik meldde me uiteindelijk bij de havenmeester van A Coruña. Aardige vent. Getekend gezicht. Doorleefde ogen.Handen van iemand die zijn hele leven met touwen, diesel en zout water had gewerkt. Een oude zeebaas. Dat werd binnen dertig seconden duidelijk. Zijn kantoor rook naar koffie, kaarten en een soort oude vochtige havenlucht die je alleen vindt …
De Atlantische Oceaan had inmiddels besloten dat ze klaar was met vriendelijk doen. De eerste dagen richting Noord-Spanje waren nog redelijk geweest. Windkracht vijf. Stevige regenbuien. Niets waar de Freja Luna zich druk om maakte. Maar hoe verder we zuidwaarts trokken richting A Coruña, hoe grimmiger de oceaan werd. De lucht veranderde langzaam van grijs …
De Atlantische Oceaan lag voor ons. Donker. Ja donkerder dan anders maar niet dreigend. Eindeloos. Nou in principe was de Atlantische Oceaan ook wel oneindig. En anders dan alles wat we tot nu toe hadden meegemaakt. De Freja Luna bewoog inmiddels langzaam op de lange deining buiten de beschutting van de kust. Niet het korte …
De avond voordat we zouden vertrekken hing er een vreemde spanning aan boord van de Freja Luna. Niet angstig. Niet zwaar. Maar wel dat gevoel dat iedereen diep vanbinnen wist dat de reis die nu kwam anders zou worden dan alles daarvoor. Groter. Ruiger. Meer oceaan dan zee. Frida zat al uren gebogen over kaarten, …
De middagzon hing laag boven de haven terwijl de Freja Luna zacht tegen de stootwillen tikte. Aan boord was het rustiger dan normaal. Niet stil, maar anders. Alsof iedereen automatisch merkte dat één iemand ontbrak. Eline. Normaal hoorde je haar overal tegelijk. Rennen over het dek. Een opmerking die nergens op sloeg. Gelach vanuit een …
Het was 7:34 in de ochtend toen ik wakker werd van gestommel ergens voorin de boot. Niet het soort geluid waarvan je direct overeind schiet omdat er iets mis is. Meer het soort gerommel waarvan je als vader direct weet: er probeert iemand héél stil te doen. Ik bleef even liggen luisteren. Een kastdeurtje. Een …
De volgende ochtend werd ik pas laat wakker. Dat alleen al was bijzonder want meestal was er altijd wel iemand die ruzie maakte over chocolademelk, een verdwenen trui of een discussie over wie het schip scheef had achtergelaten. Maar nu… Niets. Geen geluid. Geen chaos. Alleen het zachte tikken van lijnen tegen de mast en …
Ik zat ontspannen in de kuip van de Freja Luna.De zee was eindelijk vlak genoeg om de koffie niet meer uit mijn mok te laten klotsen en ergens achter mij hoorde ik het rustige slaan van water tegen de spiegel van het schip. Beneden hoorde ik de meiden praten. Ik zei niets. Dat zijn vaak …
De havenmond van Saint-Jean-de-Luz lag inmiddels recht voor ons. Twee lange pieren staken donker de zee in terwijl witte schuimkoppen uiteenspatten tegen de rotsen ernaast. Achter de ingang lagen honderden kleine lichtjes verspreid tegen de heuvels alsof iemand sterren over de kust had uitgestrooid. Na bijna veertig uur varen voelde land ineens vreemd dichtbij. De …
De Franse kust gleed langzaam aan bakboord voorbij terwijl de Freja Luna rustig door de lange Atlantische deining trok. Geen harde klappen van golven. Geen storm. Alleen die eindeloze beweging van de Golf van Biskaje die je constant liet voelen dat je op open zee zat. De Scania V8 bromde diep onder ons terwijl we …
Na een laatste inkoopronde in het kleine winkeltje van Ismael liepen we langzaam terug richting het strand. De zon stond inmiddels hoog aan de hemel en het dorpje begon voller te worden met toeristen, surfers en mensen die nergens haast voor leken te hebben. Ismael stond buiten bij de ingang toen wij langsliepen. Hij keek …
Die avond was de aanval van Eline op Ismael zonder twijfel hét gesprek van de avond geworden. We zaten buiten in de kuip van de Freja Luna. De zee was eindelijk rustig geworden en ergens verderop hoorde je muziek vanaf het strand komen. Het was zo’n warme avond waarop niemand echt naar binnen wilde. Eline …
“Eten!” riep Frida plotseling vanaf de kombuis. Direct keek iedereen op alsof we dagen niets gegeten hadden. Dat gebeurde altijd zodra Frida kookte. Niemand vertrouwde haar met navigatie, maar eten… dat kon ze als geen ander. Nieuwsgierig kwamen we één voor één naar binnen. En eerlijk… zelfs ik was verrast. “Pyttipanna?” zei Alyssa bijna beledigd.“Waar …
De volgende ochtend werden we wakker onder een strakblauwe lucht. Geen regen. Geen mist.Geen Noordzee die probeerde ons persoonlijk te vermoorden. Alleen zon. En eerlijk? Dat voelde bijna verdacht. De Freja Luna lag nog steeds rustig voor anker in de baai van Port Dannant terwijl het water rondom ons helder turquoise kleurde in het ochtendlicht. …
Pipperdie Popperdie Poe op zee De volgende ochtend verlieten we Guernsey onder een heldere lucht en een verrassend rustige zee. Voor het eerst in dagen voelde alles bijna zomers. Geen grijze regenmuren. Geen mist. Geen eindeloze natte jassen die overal in de kajuit hingen. Alleen wind. Zon. En een Freja Luna die zichtbaar zin had …
Die avond hing er een ontspannen rust aan boord van de Freja Luna. Buiten kabbelde het water rustig tegen de Swan Pontoons terwijl St. Peter Port langzaam donker werd onder een heldere sterrenlucht. Binnen in de kajuit brandden alleen nog wat warme lampjes boven de kaartentafel terwijl mokken thee, lege glazen en een halve schaal …
Na het complete avontuur van Restaurant dans l’autre sens duurde het nog uren voordat we normaal konden praten zonder opnieuw in lachen uit te barsten. Iedere keer als iemand alleen al het woord “dessert” zei begon Alyssa alweer te huilen van het lachen. Eline liep ondertussen nog steeds achteruit over de steigers “om cultureel respect …
Guernsey Na dagen van regen, wisselvallige zeeën en grijze luchten verscheen Guernsey uiteindelijk langzaam aan de horizon. Eerst alleen een donkere streep tussen zee en lucht. Daarna langzaam meer detail.Groene heuvels. Huizen. Vuurtorens. En uiteindelijk de contouren van St. Peter Port die tegen de heuvels omhoog leek gebouwd alsof iemand een compleet havenstadje vergeten was …
De overtocht richting Guernsey bleek precies zo’n tocht te worden waar je achteraf nooit helemaal goed van kunt uitleggen of het nou ontspannen was of complete chaos. De zee veranderde ongeveer ieder uur van persoonlijkheid. Soms lag het water er bijna glad bij. Lange rustige deining. Zon die voorzichtig door het wolkendek brak en de …
De Noordzee liet ons dit keer tenminste met rust op een manier die bijna vriendelijk voelde. Geen muren van water. Geen storm waarbij iedereen zich schrap moest zetten alsof de zee persoonlijk beledigd was. Alleen eindeloze regen. Van die rustige harde regen die urenlang blijft vallen alsof iemand boven simpelweg vergeten is de kraan dicht …
De ochtend van vertrek hing Leith onder een grijze lucht die typisch Schots aanvoelde. Niet echt regen, niet echt droog. Gewoon nat genoeg om overal een dun laagje vocht op achter te laten. De steigers glommen van de dauw terwijl meeuwen krijsend boven de haven cirkelden alsof ze persoonlijk commentaar hadden op ons vertrek. De …
Leith begon langzaam vertrouwd te voelen. Dat was misschien nog wel het gevaarlijkste van havens. Zodra je de bakker weet te vinden, de kortste route naar koffie kent en de havenmeester je groet alsof je er thuishoort, ontstaat vanzelf de illusie dat je best nog even kunt blijven. Buiten hing Edinburgh onder een grijze lucht …
Mensen… allemaal ontzettend bedankt voor het lezen. ❤️ Nooit gedacht dat ik in vier weken tijd meer dan 500 lezers zou krijgen. Niet alleen lezers, maar vooral terugkerende lezers. Mensen die iedere keer weer verder wilden lezen over onze reis, de zee, de havens, de meiden en alles wat we onderweg meemaken. Velen van jullie …
De discussie begon zoals bijna alle belangrijke gesprekken aan boord begonnen. Niet officieel. Niet gepland. Gewoon ergens tussen koffie, regen en een half opgeruimde kaartentafel in de haven van Edinburgh. Buiten hing typisch Schots weer boven Leith. Lage grijze lucht. Regen die meer zweefde dan viel. Masten die zacht tegen elkaar tikten in de marina. …
Leith De Noordzee eiste uiteindelijk precies wat je van haar verwacht. Niet in één groot dramatisch moment zoals in films, maar langzaam. Uur na uur. Golf na golf. Vermoeidheid die zich ongemerkt vastzet in je schouders, je benen en uiteindelijk in je humeur. De storm van die eerste nacht trok langzaam verder naar het noorden, …
De woorden bleven door mijn hoofd gaan alsof ze ergens waren blijven haken. Als jullie morgenochtend vertrekken, gaan jullie haar tegenkomen. Kort. Simpel. Maar precies daardoor bleef het zo hangen. Geen uitleg. Geen naam. Geen grap die je direct kon herkennen. Alleen die ene zin die steeds opnieuw opdook zodra het even stil werd in …
De kaart na Den Helder Die avond in Hotel Lands End bleef het lang onrustig gezellig aan tafel. Niet luid of druk, maar warm. Alsof niemand echt haast had om weg te gaan. Buiten trok de wind langs de dijk van Den Helder terwijl binnen glazen zacht tegen elkaar tikten en het geroezemoes van andere …
De dagen in Esbjerg deden ons goed. Misschien juist omdat alles daar zo eenvoudig was. Geen toeristische haven vol drukte en verhalen. Alleen wind, staal, meeuwen en een boot die eindelijk stil lag na vijfenveertig uur op zee. Maar langzaam begon het alweer te kriebelen. Dat vreemde gevoel dat ontstaat zodra een schip te lang …
Esbjerg gaf ons iets wat we al dagen niet echt hadden gehad: stilstand. Geen ankerwacht. Geen koerslijnen. Geen urenlang turen naar horizon en weerkaarten. Alleen een boot die eindelijk stil lag aan een betonnen kade in de industriehaven terwijl de wind onafgebroken langs de mast floot. De eerste ochtend werd ik wakker van stemmen boven …
Na vijfenveertig uur varen verscheen Esbjerg eindelijk aan de horizon. Niet langzaam zoals Noorwegen dat deed, met bergen die al uren eerder zichtbaar werden tegen de lucht. Denemarken kwam anders. Lager. Vlakker. Eerst alleen een grijze streep tussen water en wolken. Daarna windmolens. Kranen. Rechte lijnen van industrie en havenbekkens. Maar na bijna twee dagen …
De ochtend van vertrek uit Kristiansand begon grijs. Niet dreigend, maar zwaar genoeg om het water donker te kleuren. De haven was stiller dan de dagen ervoor. Alsof Noorwegen wist dat we verder moesten. Ik was als eerste wakker. Buiten hing vocht in de lucht en ergens verderop sloeg een lijn ritmisch tegen een mast. …
Kristiansand voelde alsof Noorwegen ons nog één rustige ademhaling gaf voordat de zee weer groter zou worden. De haven lag kalm tussen de rotsen. Meeuwen trokken krijsend over het water, maar zelfs dat klonk hier minder scherp. Alsof alles in deze stad iets afgerond werd door het licht. De boot lag eindelijk stil zonder voortdurend …