We vertrokken uit Göteborg zoals we daar ook waren aangekomen: zonder haast. De ochtend hing nog laag over het water, een dunne laag mist die langzaam oploste terwijl de zon zich voorzichtig liet zien. De lijnen gingen los, bijna geruisloos. Geen grote woorden, geen moment van “daar gaan we dan”. Gewoon… gaan. Ik keek nog …
De ochtend in Göteborg begon traag. Niet het soort traag dat leeg voelt, maar het soort dat ruimte geeft. Ik werd wakker nog vóór de stad echt wakker was. Geen stemmen, geen gestommel, alleen het zachte klotsen van water tegen de romp van de Freja Luna. Ik bleef even liggen, starend naar het plafond. Het …
De zon hing al laag toen we de kustlijn van Göteborg naderden. Het licht was zacht, goudkleurig bijna, alsof de dag zelf ons welkom wilde heten na alles wat eraan vooraf was gegaan. Achter ons lag het Kattegat, voor ons een stad die we niet gepland hadden, maar die toch ineens precies goed voelde. Zoals …
Daar lagen we dan. In de haven van Kopenhagen. Alles stil. Alles klaar. Alles mogelijk. En precies dát is het probleem. Want vanaf hier kon alles. We konden netjes door het Noord-Oostzeekanaal. Rustig. Veilig. Voorspelbaar. Of… we konden omhoog. Richting het Kattegat. Wind. Water. Leven. En ergens daarboven lag Skagen. Het puntje van Denemarken. Waar …
De volgende ochtend was… stil. Verdacht stil. Geen plannen. Geen “pap we moeten ergens heen.”Geen winkels. Alleen vier meiden. Slapend. Ik zat buiten met een kop koffie in mijn hand. Kopenhagen nog half wakker. En voor het eerst sinds dagen… geen druk. Ik keek naar het water. Naar de boten. Naar de stad die langzaam …
De volgende ochtend begon… gevaarlijk georganiseerd. Geen chaos. Geen stress. Geen “waar is mijn trui?” Vier meiden stonden klaar. En ik wist genoeg.“Goedemorgen,” zei ik voorzichtig.“Goedemorgen pap,” zeiden ze tegelijk.Te vriendelijk. “Wat is het plan?” vroeg ik.“Shoppen,” zei Eline.Daar ging hij. Mijn dag. Mijn energie. En vooral… mijn creditcard. Maar ja alles voor mijn engeltjes …
De overtocht naar Kopenhagen voelde bijna als valsspelen. Na alles wat we hadden gehad—wind, golven, waarschuwingen en Frida die zich mentaal al had voorbereid op haar tweede carrière als professioneel zeeziek persoon—was dit… gewoon rustig. Te rustig bijna. “Dit is het?” zei Eline terwijl ze over het water keek. “Geen drama?” “Niet vandaag,” zei ik. …
Visby voelde niet als een bestemming. Visby voelde als een decor. En niet zomaar één… maar eentje waar je elk moment verwacht dat iemand met rood haar, twee vlechten en een paard onder haar arm voorbij komt lopen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. “Oké,” zei Eline terwijl ze stil stond midden …
“Pap… wat is eigenlijk onze volgende bestemming?” Het kwam van Eline, natuurlijk, terwijl we nog half in Stockholm zaten maar in haar hoofd allang weer onderweg waren. Ik keek op van mijn koffie. “Gotland,” zei ik. “We zakken af naar het eiland Gotland. Naar Visby.”Vier paar ogen keken me aan.Leeg.Geen herkenning.“Visby,” herhaalde ik.Nog steeds niets.Toen …
De volgende ochtend begon zoals zoveel ochtenden aan boord: met koffie, lichte chaos en vier meiden die al verder in de dag zaten dan ik zelf. “Pap,” begon Eline terwijl ze een boterham half in haar mond had, “wist je dat er naast dat museum ook een pretpark zit?”Ik keek haar aan.Dat is altijd een …
“Misschien,” mompelde ik terwijl ik naar voren keek en het roer losjes in mijn hand hield, “moeten we de boot gewoon eigenlijk de verkeerde naam we hadden haar Umiak moeten noemen.” “Wat?” vroeg Frida zonder op te kijken van haar tablet.“Niets,” zei ik.Maar Eline had het natuurlijk gehoord.“Waarom Umiak?” vroeg ze.Ik haalde mijn schouders op. …
Een Tafel Vol Herinneringen en Vooruitzichten Het moment dat we aanlegden in Vaasa voelde anders dan de havens daarvoor. Misschien kwam het door de lange oversteek, misschien door de vermoeidheid die nog in mijn schouders zat, of misschien gewoon omdat ik wist wie daar ergens op ons stond te wachten. Tapio. Een oude collega, iemand …
Onze volgende etappe bracht ons naar Vaasa, Finland, waar Tapio woonde, een oude collega van vroeger met wie ik meer uren had doorgebracht dan goed voor ons allebei was geweest, meestal pratend over werk dat achteraf minder belangrijk bleek dan de gesprekken eromheen, en het idee om hem weer te zien gaf me een vreemd …
Ik ben Frida en dit is gewoon een overdenking van mij in het hier en nu in 2026 Het is vandaag 16 april 2026 en ik lig in bed met de laptop. Mijn vader is niet zo maar een vader, hij is een bijzonder mens en dat zeg ik niet als zijn dochter maar als …
Er zijn van die momenten waarop het roer vanzelf lijkt te gaan. Niet omdat het schip het overneemt. Maar omdat je hoofd ergens anders zit. We voeren richting Bureå. De wind stond goed. De zeilen deden precies wat ze moesten doen. En voor het eerst sinds lange tijd… hoefde ik even niks. Dus begon ik …
door Eva Als je mijn vader vraagt wanneer een goed moment is om te vertrekken, zegt hij:“Wanneer alles klaar is.” Als je het mij vraagt:Dat moment bestaat niet. Bij papa is het nooit klaar en dat weet iedereen het lijkt wel of papa soms voor iedere oplossing wel een probleem heeft. Maar hij is wel …
De dag van de doop begon… verdacht rustig. En dat is nooit goed. Rust betekent bij ons gezin meestal één van twee dingen: of iedereen slaapt nog (onwaarschijnlijk),of iedereen is iets aan het uitvreten (zeer waarschijnlijk). Ik lag nog in bed en keek naar het plafond. Vandaag. De doop van Freja Luna. Normale mensen zouden …
Titel: Eerste Adem (en een motor die nergens in past) De naam bleef hangen. Niet alleen in mijn hoofd, maar overal. In het schip. In de lucht. In hoe de meiden het uitspraken alsof het nooit anders was geweest. Alsof Freja Luna altijd al had bestaan en wij alleen nog moesten ontdekken dat dat zo …
Dit zag ik niet aankomen “Alyssa en Eva zaten naast elkaar, zoals altijd. Ze fluisterden iets tegen elkaar en begonnen zacht te lachen. ‘Wat is er?’ vroeg ik. ‘Geheim,’ zei Eva. ‘Of misschien niet,’ zei Alyssa met een grijns.” Daar zat ik dan. Bert. Vader. Man met een schip in aanbouw. En blijkbaar de enige …
De bouw van het schip was begonnen. Dat alleen al voelde als een overwinning. Alsof we een grens waren overgestoken van dromen naar doen. Maar zoals met alles wat echt belangrijk is in het leven, ging ook dit niet zonder slag of stoot. Sterker nog — het begon al meteen te schuren. Ik had één …
Na het overlijden van Luna was niets meer zoals het was geweest en zou het ook nooit meer worden. Het huis voelde groter, stiller, alsof elke kamer haar naam fluisterde. Haar jas hing nog aan de kapstok, haar mok stond nog achterin de kast, precies zoals ze die altijd liet staan. Ik had er niets …
De stilte van de herinneringen De laatste handtekening stond nog nat op het papier toen ik mijn pen neerlegde. Het bedrijf, mijn levenswerk, was verkocht. Niet aan de hoogste bieder, maar aan degene die goed voelde. Dat had me nachten wakker gehouden. Ratio zei dat ik gek was, dat ik geld liet liggen. Maar mijn …
Er zijn van die momenten in je leven waarop alles samenkomt.Niet in één klap. Niet met sirenes of drama. Maar langzaam.Zo langzaam dat je het pas ziet als je er al middenin zit. Ik zat aan de keukentafel toen het begon. Niet het begin van het bedrijf — dat lag jaren eerder — maar het …
Hoe de dochters opgroeien en hoe ik veranderde Er zijn momenten in het leven waarop je pas achteraf beseft dat je zelf bent veranderd. Niet omdat je dat wilde, maar omdat het moest. Omdat het leven je dwingt om een andere versie van jezelf te worden. Voor mij begon dat moment op de dag dat …
Door de ogen van Frida mijn oudste dochter Ik wist het eerder dan iedereen. Niet omdat iemand het me vertelde. Niet omdat ik slim ben.Maar omdat ik papa kende. Papa was altijd groot. Niet alleen omdat hij lang was, maar omdat hij alles aankon. Als een truck vastzat, trok hij hem eruit. Als een chauffeur …
24 augustus. Normaal was dat een dag waarop het huis al vroeg vol geluid zat. Cadeautjes die werden verstopt, fluisterende stemmen in de gang, de tweeling die altijd te hard deed alsof ze stil waren. Maar dit jaar was alles anders. De dag ervoor hadden we in Alta de uitslag gekregen. Ik weet nog precies …
De tijd had Luna veranderd, dat zag ik meteen toen ik haar daar voor het eerst zag staan aan de kade van Alta. Het was een frisse middag, de lucht helder, het water kalm maar diep. Ze stond stil alsof ze ergens op wachtte. Niet rusteloos, niet verdrietig eerder alsof ze wist dat haar leven …
De eerste druk van mijn boek is spoorloos verdwenen. Uitverkocht, zegt men. Maar soms voelt het alsof de verhalen zelf hebben besloten om onder te duiken. Een tweede druk zal er niet komen. In plaats daarvan verschijnen mijn belevenissen nu hier, op het web, als losse fragmenten, herinneringen en gebeurtenissen die zich niet altijd laten …