22. Een Vader Zonder Limiet

De volgende ochtend begon… gevaarlijk georganiseerd.

Geen chaos. Geen stress. Geen “waar is mijn trui?” Vier meiden stonden klaar. En ik wist genoeg.
“Goedemorgen,” zei ik voorzichtig.
“Goedemorgen pap,” zeiden ze tegelijk.
Te vriendelijk.

“Wat is het plan?” vroeg ik.
“Shoppen,” zei Eline.
Daar ging hij. Mijn dag. Mijn energie. En vooral… mijn creditcard. Maar ja alles voor mijn engeltjes

“Oké,” zei ik. “Even duidelijk… we gaan gewoon een beetje kijken toch?”
Vier blikken en als die blikken konden doden.
“Pap,” zei Frida, “niemand gaat naar Kopenhagen om te kijken.”
“Dat is precies wat iemand zegt die mijn creditcard wil slopen,” zei ik.
“Niet slopen,” zei Eva.
“Gebruiken,” zei Alyssa.
“Optimaal benutten,” zei Eline.

En daar stond ik dan. Met een creditcard… zonder limiet.
Achteraf gezien misschien niet mijn beste beslissing.
Binnen tien minuten liep ik met één tas.
Dat voelde nog hoopvol.
Na een uur… was ik geen vader meer.
Ik was een logistiek systeem.

“Hoeveel tassen hebben jullie nodig?” vroeg ik.
“Ja, veel maar we kunnen wel een bolderkar ergens kopen” zei Eva.
Iedereen begon te lachen. Ik niet!
We gingen van winkel naar winkel.

ZARA.
H&M.
ILLUM.
En winkels waar je binnenkomt en automatisch armer wordt.
“Pap, deze is leuk toch?” vroeg Alyssa.
“Ja,” zei ik.
“Waarom?”
Ik keek. Lang. Te Lang en dacht bij mezelf de meiden zijn geen meisjes meer. Het zijn vrouwen die weten wat ze willen. Heb ik het goed gedaan. Opvoeden alleen brengt zoveel vragen boven. Twijfels. Angst.
“pap?”….
“Omdat jij hem leuk vindt,” zei ik.
“Goed antwoord,” zei ze.

Frida bleef praktisch.
“Dit heb ik nodig. Dit niet.”
Structuur. Ik hield me daaraan vast.

Eva analyseerde.
“Dit werkt alleen met dat. En niet anders.”

En toen was er Eline.
Eline liep geen winkel binnen.
Eline betreedt een collectie.
Ze pakte kleding alsof ze wist wat er ging komen.
Alsof zij het ontworpen had.
“Dit,” zei ze.
“Waarom?” vroeg ik.
“Energie. Lijn. Uitstraling.”
Ik keek naar Frida.
Frida keek naar mij.
“Dat klinkt duur,” zei ik.
“Wat is duur, vergeleken bij een Ferrari is dit goedkoop” zei Eva.
Mijn creditcard begon inmiddels niet meer te trillen.
Die had zich erbij neergelegd. Na twee uur liep ik krom. Niet emotioneel. Fysiek.

“Pap, gaat het?” vroeg Eline.
“Ja,” zei ik.
“Je loopt alsof je een schip trekt,” zei Frida.
“Ik bén een pak ezel,” zei ik.
“Een luxe pak ezel,” zei Alyssa.
“Met onbeperkt budget,” zei Eva.

Ik stopte. Draaide me om.
“Dat is dus precies het probleem,” zei ik.
Ze keken me aan.
“Deze kaart…” zei ik terwijl ik hem omhoog hield…
“…heeft geen limiet.”

Stilte. Toen langzaam…
“Echt?” zei Eline.
Fout. Grote fout.
“Ik overweeg serieus,” zei ik, “om daar de volgende keer wél een limiet op te zetten.”
“De volgende keer?” zei Eva.
“Hij denkt al aan een volgende keer,” zei Alyssa.
“Dat is optimisme, we gaan dus nog een keer,” zei Frida.
“Dat is zelfoverschatting,” zei ik.

Aan het einde van de dag zat ik op een terras. Leeg. Op. Maar… tevreden. Zij straalden. Tassen naast zich. Verhalen. Lachend. Herinneringen gemaakt

“Dit was echt perfect,” zei Eva.
“Beste dag,” zei Alyssa.
“Echt,” zei Frida.
Eline keek me aan.
Serieus dit keer.
“Dank je pap.”
Even stil. Ik knikte.
“Graag gedaan,” zei ik.
En ergens…
tussen alle tassen, bonnen en financiële zelfreflectie…
wist ik één ding.
Volgende keer…
komt er een limiet op die kaart.
Misschien.
Waarschijnlijk niet.

Terug aan boord was het zo langzamerhand een gewoonte geworden om even naar de hemel te zwaaien, de meiden vonden het een ding maar stiekem stonden ze achter mij te zwaaien.
Ik keek ze aan maar zei niets, hun zeiden niets.

“Pap,” zei Frida
“Ja,” zei ik
“Nee, laat maar,” zei ze
“Ja meisje ik mis je moeder enorm de Heer heeft een foutje gemaakt en dat zal ik hem nooit vergeden” zei ik.
“Hoe wist je dat ik dat vragen wilde?” vroeg ze
De meiden keken me aan met een vragen de blik

“Sommige blikken in jullie ogen verraden wat je zeggen wil maar niet uitspreekt, niet durft uit te spreken.” zei ik.

4 meiden, 4 geweldige meiden, deed ik het goed……………….