De trossen gingen los vlak na het middaguur. Er stond nauwelijks wind in de haven van Cascais. Alsof zelfs de Atlantische Oceaan begreep dat afscheid soms langzaam moet gaan. Jessica hield Emma al voor de derde keer vast. Misschien voor de vierde. Niemand telde het meer. John stond ernaast met zijn handen in zijn zakken. …
De regen was ergens in de nacht verdwenen. Niet plotseling. Niet alsof iemand een kraan had dichtgedraaid. Meer alsof de hemel langzaam besloot dat ze genoeg gehuild had. De Freja Luna gleed rustig door de donkere Atlantische Oceaan. Onder het schip rolden lange golven voorbij. Geen storm meer. Geen harde wind. Alleen de diepe ademhaling …
De ochtend van vertrek uit Kristiansand begon grijs. Niet dreigend, maar zwaar genoeg om het water donker te kleuren. De haven was stiller dan de dagen ervoor. Alsof Noorwegen wist dat we verder moesten. Ik was als eerste wakker. Buiten hing vocht in de lucht en ergens verderop sloeg een lijn ritmisch tegen een mast. …
Kristiansand voelde alsof Noorwegen ons nog één rustige ademhaling gaf voordat de zee weer groter zou worden. De haven lag kalm tussen de rotsen. Meeuwen trokken krijsend over het water, maar zelfs dat klonk hier minder scherp. Alsof alles in deze stad iets afgerond werd door het licht. De boot lag eindelijk stil zonder voortdurend …
We vertrokken uit Göteborg zoals we daar ook waren aangekomen: zonder haast. De ochtend hing nog laag over het water, een dunne laag mist die langzaam oploste terwijl de zon zich voorzichtig liet zien. De lijnen gingen los, bijna geruisloos. Geen grote woorden, geen moment van “daar gaan we dan”. Gewoon… gaan. Ik keek nog …
“Misschien,” mompelde ik terwijl ik naar voren keek en het roer losjes in mijn hand hield, “moeten we de boot gewoon eigenlijk de verkeerde naam we hadden haar Umiak moeten noemen.” “Wat?” vroeg Frida zonder op te kijken van haar tablet.“Niets,” zei ik.Maar Eline had het natuurlijk gehoord.“Waarom Umiak?” vroeg ze.Ik haalde mijn schouders op. …
Er zijn van die momenten waarop het roer vanzelf lijkt te gaan. Niet omdat het schip het overneemt. Maar omdat je hoofd ergens anders zit. We voeren richting Bureå. De wind stond goed. De zeilen deden precies wat ze moesten doen. En voor het eerst sinds lange tijd… hoefde ik even niks. Dus begon ik …
door Eva Als je mijn vader vraagt wanneer een goed moment is om te vertrekken, zegt hij:“Wanneer alles klaar is.” Als je het mij vraagt:Dat moment bestaat niet. Bij papa is het nooit klaar en dat weet iedereen het lijkt wel of papa soms voor iedere oplossing wel een probleem heeft. Maar hij is wel …
De dag van de doop begon… verdacht rustig. En dat is nooit goed. Rust betekent bij ons gezin meestal één van twee dingen: of iedereen slaapt nog (onwaarschijnlijk),of iedereen is iets aan het uitvreten (zeer waarschijnlijk). Ik lag nog in bed en keek naar het plafond. Vandaag. De doop van Freja Luna. Normale mensen zouden …
Titel: Eerste Adem (en een motor die nergens in past) De naam bleef hangen. Niet alleen in mijn hoofd, maar overal. In het schip. In de lucht. In hoe de meiden het uitspraken alsof het nooit anders was geweest. Alsof Freja Luna altijd al had bestaan en wij alleen nog moesten ontdekken dat dat zo …
Dit zag ik niet aankomen “Alyssa en Eva zaten naast elkaar, zoals altijd. Ze fluisterden iets tegen elkaar en begonnen zacht te lachen. ‘Wat is er?’ vroeg ik. ‘Geheim,’ zei Eva. ‘Of misschien niet,’ zei Alyssa met een grijns.” Daar zat ik dan. Bert. Vader. Man met een schip in aanbouw. En blijkbaar de enige …
De bouw van het schip was begonnen. Dat alleen al voelde als een overwinning. Alsof we een grens waren overgestoken van dromen naar doen. Maar zoals met alles wat echt belangrijk is in het leven, ging ook dit niet zonder slag of stoot. Sterker nog — het begon al meteen te schuren. Ik had één …
Na het overlijden van Luna was niets meer zoals het was geweest en zou het ook nooit meer worden. Het huis voelde groter, stiller, alsof elke kamer haar naam fluisterde. Haar jas hing nog aan de kapstok, haar mok stond nog achterin de kast, precies zoals ze die altijd liet staan. Ik had er niets …
De stilte van de herinneringen De laatste handtekening stond nog nat op het papier toen ik mijn pen neerlegde. Het bedrijf, mijn levenswerk, was verkocht. Niet aan de hoogste bieder, maar aan degene die goed voelde. Dat had me nachten wakker gehouden. Ratio zei dat ik gek was, dat ik geld liet liggen. Maar mijn …
Er zijn van die momenten in je leven waarop alles samenkomt.Niet in één klap. Niet met sirenes of drama. Maar langzaam.Zo langzaam dat je het pas ziet als je er al middenin zit. Ik zat aan de keukentafel toen het begon. Niet het begin van het bedrijf — dat lag jaren eerder — maar het …
Hoe de dochters opgroeien en hoe ik veranderde Er zijn momenten in het leven waarop je pas achteraf beseft dat je zelf bent veranderd. Niet omdat je dat wilde, maar omdat het moest. Omdat het leven je dwingt om een andere versie van jezelf te worden. Voor mij begon dat moment op de dag dat …
Door de ogen van Frida mijn oudste dochter Ik wist het eerder dan iedereen. Niet omdat iemand het me vertelde. Niet omdat ik slim ben.Maar omdat ik papa kende. Papa was altijd groot. Niet alleen omdat hij lang was, maar omdat hij alles aankon. Als een truck vastzat, trok hij hem eruit. Als een chauffeur …
24 augustus. Normaal was dat een dag waarop het huis al vroeg vol geluid zat. Cadeautjes die werden verstopt, fluisterende stemmen in de gang, de tweeling die altijd te hard deed alsof ze stil waren. Maar dit jaar was alles anders. De dag ervoor hadden we in Alta de uitslag gekregen. Ik weet nog precies …
De tijd had Luna veranderd, dat zag ik meteen toen ik haar daar voor het eerst zag staan aan de kade van Alta. Het was een frisse middag, de lucht helder, het water kalm maar diep. Ze stond stil alsof ze ergens op wachtte. Niet rusteloos, niet verdrietig eerder alsof ze wist dat haar leven …
De eerste druk van mijn boek is spoorloos verdwenen. Uitverkocht, zegt men. Maar soms voelt het alsof de verhalen zelf hebben besloten om onder te duiken. Een tweede druk zal er niet komen. In plaats daarvan verschijnen mijn belevenissen nu hier, op het web, als losse fragmenten, herinneringen en gebeurtenissen die zich niet altijd laten …