49. Wat Een Rust… Voor Veertig Uur

Na een laatste inkoopronde in het kleine winkeltje van Ismael liepen we langzaam terug richting het strand. De zon stond inmiddels hoog aan de hemel en het dorpje begon voller te worden met toeristen, surfers en mensen die nergens haast voor leken te hebben. Ismael stond buiten bij de ingang toen wij langsliepen. Hij keek eerst naar Alyssa. Glimlachte vriendelijk.
En zei toen:

“Leuk je te zien Eva.”
Alyssa bleef direct stilstaan.
“Pardon?”
Je zag Ismael langzaam twijfelen.
Zijn ogen schoten van Alyssa naar Eva.
Toen naar Frida.
Toen weer terug.
“Eh…”
Achter hem stond Eline meteen op scherp alsof ze onderdeel was van een beveiligingsteam. Ismael zag haar blik. En besloot zichtbaar twee meter extra afstand te houden.
“Laat maar,” mompelde hij voorzichtig.
“Ik zeg gewoon niks meer.”
Zelfs Eva moest lachen.
“Waarschijnlijk verstandig,” zei ze droog.

Met tassen vol eten, drinken en veel teveel snacks liepen we uiteindelijk terug naar de dinghy. De kleine golven duwden het bootje rustig heen en weer terwijl de Freja Luna verderop kalm achter haar anker draaide. De Noorse vlag hing slap achterop in de warme middagwind.

“Volgende keer bind ik de dinghy persoonlijk vast,” mompelde ik terwijl ik instapte.
“Dat zei je vorige keer ook,” zei Frida direct.
“Ja maar toen geloofde ik nog in jullie.”
Nog voordat ik de motor startte lag Eline alweer half dubbel van het lachen.

Niemand wist waarom. Dat was meestal gevaarlijk. We voeren rustig terug richting de Freja Luna terwijl de zon schitterde over het water. Een paar surfers lagen verderop nog steeds te wachten op golven die eigenlijk te klein waren om echt interessant te zijn. Begin van de middag zouden we vertrekken. Verder naar het zuiden. De wind was waardeloos geworden. Nauwelijks bruikbaar om fatsoenlijk te zeilen. Dus nog voordat het anker omhoog ging startte beneden in het schip de zware Scania V8 langzaam op. Dat diepe geluid vulde direct de hele baai. Rustig. Zwaar. Vertrouwd.

“Daar word ik gelukkig van,” zei ik tevreden.
“Jij wordt gelukkig van alles waar diesel in zit,” mompelde Alyssa.

Eva kreeg uiteindelijk de taak om de volgende bestemming uit te zoeken en opvallend genoeg was iedereen het daar direct mee eens. Zelfs Frida.

“Als jij maar niet weer iets kiest waar Eline locals gaat bedreigen,” zei ze.
“Dat deed ik niet,” verdedigde Eline zich direct.
“Ik beschermde gewoon mijn zus.”
“Je leek meer op een kleine Viking met woedeproblemen,” zei Alyssa.

En precies toen begon Eline ineens keihard te lachen. Zó hard dat iedereen haar verbaasd aankeek.

“Wat heb jij nou weer?” vroeg ik.
Eline kreeg amper lucht.
“Moet je voorstellen…” hijgde ze lachend.
“Dat Ismael met Alyssa was gegaan…”
Direct keek iedereen naar Alyssa.
“…hij had het verschil nooit gemerkt.”
Twee seconden bleef het stil.
Toen verscheen langzaam bij iedereen dezelfde grijns.

Zelfs Eva schoot in de lach. Alyssa keek beledigd om zich heen. “Pardon?!” Ze wees naar Eva.
“Wij lijken totaal niet op elkaar!”
“Jawel,” zei Eline droog.
“Alleen Eva is liever.”
“Okee nu ga je te ver.”

De Freja Luna draaide ondertussen langzaam de baai uit terwijl achter ons het strand kleiner werd. De muziek van de strandtent vervaagde langzaam op de wind en ergens tussen de kleine golven liep Ismael nog één keer langs de vloedlijn. Alleen. Eva keek nog heel even achterom. Maar zei niets. En ergens had ik het gevoel… dat dit verhaal misschien nog helemaal niet voorbij was.
Eva zat onderuitgezakt op de bank in de kuip terwijl de Freja Luna rustig langs de kustlijn gleed. De Scania V8 bromde diep onder ons alsof het schip zelf tevreden was met de route naar het zuiden. De Franse kust lag inmiddels vaag aan bakboordzijde zichtbaar. Kleine dorpjes. Rotsachtige stukken kust. Af en toe een witte vuurtoren in de verte. Plotseling kwam Eva overeind met haar telefoon in haar hand.

“Ik heb een bestemming gevonden.”
Direct keek iedereen op.
“O jee,” mompelde Alyssa.
“Dat wordt weer iets wat niemand kan uitspreken.”
Eva keek trots om zich heen.
“We kunnen daar precies liggen met onze lengte, maar we moeten ons wel vooraf aanmelden.”
“Netjes,” zei Frida goedkeurend.
“Dat klinkt professioneel.”

Eva ging verder alsof ze inmiddels havenmeester was.
“En we moeten afmeren met Mediterranean mooring.”
Eline keek direct verward.
“Is dat een ziekte?”
“Nee,” zei Frida lachend.
“Dat is kont naar de kade en een lijn vanaf de boeg.”
“Dus eigenlijk achteruit inparkeren,” concludeerde Alyssa.
“Precies,” zei Eva tevreden.
“Mooi,” zei ik.
“En waar gaan we heen?”

Eva keek naar haar scherm.
Haar ogen knepen samen.

“Dat is eh…”
Ze draaide de telefoon een beetje alsof dat zou helpen.
“…ja weet ik veel.”
Iedereen begon direct te lachen.
“Hoe heet die haven nou?” vroeg Frida.
Eva haalde diep adem alsof ze zich mentaal voorbereidde op een internationale diplomatieke crisis.
“Port of… Saint… Jean… de… Luz… Ciboure?”
Het klonk alsof ze drie talen tegelijk sprak.
Zelfs Eline keek onder de indruk.
“Dat klinkt duur.”
“Nee,” zei Alyssa.
“Dat klinkt alsof je per ongeluk een wijn bestelt.”
Ik keek naar Eva.
“Nou vooruit. Jij hebt de haven uitgezocht, dus vertel ons ook meteen even de koers en je berekening wanneer we aankomen.”
Eva keek me aan alsof ik haar persoonlijk beledigd had.

“Pfffff…” Ze liet zich dramatisch achterover vallen.
“Goed verhaal ook weer, lekker kort ook.”
“Ja,” zei ik droog.
“Jullie gaan niet naar school, dus je zal toch wat moeten leren.”
“Dit voelt niet als leren,” klaagde Eva.
“Dit voelt als pesten.”
“Dat heet opvoeden.”
Zelfs Frida moest lachen.
Ik schoof de kaart iets richting haar.
“Kom op dan kapitein. Hoeveel mijl? Welke koers? Wat doet de stroom? Wanneer lopen we binnen?”

Eva keek naar het scherm. Toen naar de kaart. Toen weer naar mij.

“Waarom weet jij dit allemaal uit je hoofd?”
“Omdat ik oud ben.”
“Dat helpt niet.”
“Jawel. Oude mensen weten nutteloze dingen.”
Alyssa pakte ondertussen een blikje drinken uit de koelkast.
“Ik vind persoonlijk dat Eva het aanmeldgedeelte moet doen.”
Eva schrok direct overeind.
“NEE.”

Iedereen keek haar aan.
“Jij spreekt Frans,” zei ze direct tegen mij.
“Ik niet.”
“Mooi,” zei ik rustig.
“Dan is dit een uitstekend moment om het te leren.”
“Absoluut niet.”
“Jawel.”
“Pap serieus…”
Ik grijnsde alleen maar.
“Vanaf nu ben jij officieel hoofd buitenlandse zaken van de Freja Luna.”
Eline begon direct hard te lachen.
“Oooooh Eva moet bellen!”
“Ik spring liever overboord.”
“Dat kan geregeld worden,” zei Alyssa behulpzaam.
Eva keek dramatisch richting de horizon terwijl de Freja Luna rustig verder gleed langs de Franse kust.
“Als dit schip straks geweigerd wordt door Frankrijk…”
“…dan parkeren we gewoon in Spanje,” zei ik rustig.

En ergens voor ons lag een haven die niemand normaal kon uitspreken… maar waar we waarschijnlijk toch weer een verhaal gingen krijgen dat veel groter werd dan de bestemming zelf. Eva keek nog steeds alsof ze slachtoffer was geworden van internationale scheepvaartregels terwijl ze met haar telefoon en de kaart aan tafel zat.

“Dus,” zei Frida terwijl ze nieuwsgierig meekijkend naast haar kwam zitten.
“Hoe ver is het nou eigenlijk?”

Eva tikte nog wat op haar scherm. Rekende iets opnieuw uit. Keek naar de koerslijn. En ineens veranderde haar blik. Serieus.

“226 mijl,” zei ze uiteindelijk.
Dat maakte zelfs mij stil.
“Netjes,” zei ik rustig.
“En?”
Je zag haar nadenken.
Echt nadenken.
“Met onze snelheid…” mompelde ze terwijl ze opnieuw keek naar de wind en de voorspelling.
“…ongeveer veertig uur varen.”
Heel even zei niemand iets. En eerlijk… ik voelde iets wat ik moeilijk kon uitleggen. Trots. Niet omdat het perfect was. Niet omdat ze alles direct goed deed. Maar omdat ze het zelf had uitgezocht. Ze begon het langzaam te begrijpen. Koersen. Afstanden. Tijd. Planning. Zonder dat ze het zelf doorhad zat ze gewoon echt een reis te plannen.

Ik keek haar even aan.
“Goed gedaan meisje.”
Direct keek ze op.
“Serieus?”
“Ja serieus.”
Eva probeerde nonchalant te blijven maar dat kleine glimlachje verscheen direct.
Alyssa keek overdreven verbaasd om zich heen.
“Wacht even… krijgen we nu een emotioneel moment?”
“Hou je mond,” zei Eva direct.
“Daar is ze weer,” lachte Frida.
Eline keek ondertussen bedenkelijk naar de kaart.
“Dus wij gaan vrijwillig veertig uur op een boot zitten?”
“We wonen letterlijk op een boot,” zei Alyssa.
“Ja maar stilzitten is niet mijn hobby.”
“Dat weten we,” mompelde Eva.

Beneden bromde de Scania V8 rustig verder terwijl de Freja Luna koers zette langs de Franse kust. Kleine golven sloegen tegen de boeg en ergens in de verte brak de zon langzaam door tussen dunne wolkenvelden.

“En jij,” zei ik terwijl ik naar Eva wees.
“Gaat straks in het Frans melden dat we eraan komen.”

Eva keek geschokt op.
“NEE.”
“Jawel.”
“Pap serieus…”
Ik grijnsde.

“Tijd om te leren meisje.”