De dagen in Esbjerg deden ons goed. Misschien juist omdat alles daar zo eenvoudig was. Geen toeristische haven vol drukte en verhalen. Alleen wind, staal, meeuwen en een boot die eindelijk stil lag na vijfenveertig uur op zee. Maar langzaam begon het alweer te kriebelen. Dat vreemde gevoel dat ontstaat zodra een schip te lang …
Esbjerg gaf ons iets wat we al dagen niet echt hadden gehad: stilstand. Geen ankerwacht. Geen koerslijnen. Geen urenlang turen naar horizon en weerkaarten. Alleen een boot die eindelijk stil lag aan een betonnen kade in de industriehaven terwijl de wind onafgebroken langs de mast floot. De eerste ochtend werd ik wakker van stemmen boven …
Na vijfenveertig uur varen verscheen Esbjerg eindelijk aan de horizon. Niet langzaam zoals Noorwegen dat deed, met bergen die al uren eerder zichtbaar werden tegen de lucht. Denemarken kwam anders. Lager. Vlakker. Eerst alleen een grijze streep tussen water en wolken. Daarna windmolens. Kranen. Rechte lijnen van industrie en havenbekkens. Maar na bijna twee dagen …
De ochtend van vertrek uit Kristiansand begon grijs. Niet dreigend, maar zwaar genoeg om het water donker te kleuren. De haven was stiller dan de dagen ervoor. Alsof Noorwegen wist dat we verder moesten. Ik was als eerste wakker. Buiten hing vocht in de lucht en ergens verderop sloeg een lijn ritmisch tegen een mast. …
Daar lagen we dan. In de haven van Kopenhagen. Alles stil. Alles klaar. Alles mogelijk. En precies dát is het probleem. Want vanaf hier kon alles. We konden netjes door het Noord-Oostzeekanaal. Rustig. Veilig. Voorspelbaar. Of… we konden omhoog. Richting het Kattegat. Wind. Water. Leven. En ergens daarboven lag Skagen. Het puntje van Denemarken. Waar …
De volgende ochtend was… stil. Verdacht stil. Geen plannen. Geen “pap we moeten ergens heen.”Geen winkels. Alleen vier meiden. Slapend. Ik zat buiten met een kop koffie in mijn hand. Kopenhagen nog half wakker. En voor het eerst sinds dagen… geen druk. Ik keek naar het water. Naar de boten. Naar de stad die langzaam …
De volgende ochtend begon… gevaarlijk georganiseerd. Geen chaos. Geen stress. Geen “waar is mijn trui?” Vier meiden stonden klaar. En ik wist genoeg.“Goedemorgen,” zei ik voorzichtig.“Goedemorgen pap,” zeiden ze tegelijk.Te vriendelijk. “Wat is het plan?” vroeg ik.“Shoppen,” zei Eline.Daar ging hij. Mijn dag. Mijn energie. En vooral… mijn creditcard. Maar ja alles voor mijn engeltjes …
De overtocht naar Kopenhagen voelde bijna als valsspelen. Na alles wat we hadden gehad—wind, golven, waarschuwingen en Frida die zich mentaal al had voorbereid op haar tweede carrière als professioneel zeeziek persoon—was dit… gewoon rustig. Te rustig bijna. “Dit is het?” zei Eline terwijl ze over het water keek. “Geen drama?” “Niet vandaag,” zei ik. …