Ja, die vraag zal komen. En misschien is het mooiste antwoord wel: waarschijnlijk wel. Want de Freja Luna is aan het einde van dit boek niet gestopt met varen. Ze heeft alleen even buiten beeld koers gezet. Richting Fuerteventura. Richting warmer water. Richting nieuwe havens, nieuwe ontmoetingen en ongetwijfeld ook nieuwe chaos aan boord. Frida, …
De trossen gingen los vlak na het middaguur. Er stond nauwelijks wind in de haven van Cascais. Alsof zelfs de Atlantische Oceaan begreep dat afscheid soms langzaam moet gaan. Jessica hield Emma al voor de derde keer vast. Misschien voor de vierde. Niemand telde het meer. John stond ernaast met zijn handen in zijn zakken. …
We kwamen terug met ontbijt alsof we alleen broodjes hadden gehaald. Maar iedereen voelde dat dat niet waar was. Frida stapte als eerste aan boord met de grote tas. Eva volgde met het fruit. Alyssa had de chocolademelk vast alsof het een officiële verantwoordelijkheid was. Eline kwam als laatste, en ik zag meteen dat haar …
Die nacht hadden Emma’s ouders aan boord geslapen. Niet omdat het gepland was. Niet omdat iemand daar een groot besluit over had genomen. Maar omdat de avond zo was gelopen. Omdat afscheid nemen soms niet lukt op het moment dat je denkt dat het moet. Omdat Emma haar ouders nog even dichtbij wilde hebben. En …
Het restaurant was mooi, bekend uit de Michelin gids. We hadden een ronde tafel in het midden van het restaurant net of ze ons ten toon stelden. Van te voren had ik het menu bepaald. De eerste gangen waren al voorbij. Dat alleen was eigenlijk al een klein wonder. Niet omdat het eten niet goed …
De volgende ochtend deed ik alsof er niets bijzonders aan de hand was. Dat lukte ongeveer drie minuten. Ik stond in de kuip van de Freja Luna met een beker koffie in mijn hand en keek zogenaamd aandachtig naar de lijnen, de stootwillen en de mast. Dingen waar ik normaal ook naar keek, maar nu …