18. Van Vasa tot Vrije Val
De volgende ochtend begon zoals zoveel ochtenden aan boord: met koffie, lichte chaos en vier meiden die al verder in de dag zaten dan ik zelf.
“Pap,” begon Eline terwijl ze een boterham half in haar mond had, “wist je dat er naast dat museum ook een pretpark zit?”
Ik keek haar aan.
Dat is altijd een slecht begin van een zin.
“Dat wist ik niet,” zei ik voorzichtig.
“Gröna Lund,” zei Alyssa enthousiast. “Rollercoasters. Heel veel.”
“Echt heel veel,” vulde Eva aan, alsof dat een wetenschappelijk feit was.
Frida keek me aan met die blik van: dit gaat gebeuren, accepteer het maar.
Ik zuchtte.
“Dus we gaan voor cultuur…” zei ik.
“En snelheid,” zei Eline.
“En adrenaline,” zei Eva.
“En misschien ook een beetje geschiedenis,” zei Frida, die nog een poging deed om het volwassen te houden.
Na het ontbijt liepen we richting het Vasa Museum.
Stockholm was wakker, levendig, en ergens voelde het goed om even geen water onder ons te hebben maar gewoon… straatstenen. Totdat we bij het museum stonden. En zelfs de meiden werden stil.Het schip stond daar. Groot. Indrukwekkend. En tegelijkertijd… een beetje tragisch.
Het Zweedse oorlogsschip Vasa verging op 10 Augustus 1628 tijdens zijn allereerste tocht. Het schip kapseisde en zonk in de haven van Stockholm na amper 1300 meter te hebben gevaren door harde windvlagen en een gebrek aan stabiliteit.
“Dus,” begon ik terwijl we naar binnen liepen, “dit is ‘m dan. Het schip dat nooit echt een kans heeft gehad.”
“Ziet er best stevig uit,” zei Eline.
“Dat dacht iedereen,” zei ik.
We liepen eromheen, keken omhoog naar de enorme romp, de details, de kanonnen, en ik kon het niet laten om het verhaal nog een keer te vertellen.
“Begin 1600,” zei ik, “Zweden wilde indruk maken. Groot schip, veel kanonnen, macht uitstralen.”
“Dat klinkt logisch,” zei Eva.
“Totdat de koning besloot dat het nóg groter moest,” zei ik.
“Dat klinkt als jouw motor,” zei Alyssa.
Ik negeerde haar lachend.
“Het schip werd ontworpen door een Nederlander,” ging ik verder. “De Nederlandse scheepsbouwer Henrik Hybertsson een ervaren, vakman, wist wat hij deed… maar kreeg te maken met een koning die bleef veranderen wat hij wilde.”
Frida knikte.
“Altijd een goed idee.”
“Meer kanonnen,” zei ik. “Hoger. Zwaarder. Indrukwekkender.”
“En minder stabiel,” zei Eva.
“Precies,” zei ik.
We stonden stil bij de zijkant.
Ik wees omhoog.
“En toen kwam de eerste tocht.”
“Hoe ver kwamen ze?” vroeg Eline.
Ik hield even een pauze.
“Niet ver,” zei ik. “1300 meter een windvlaag… een bocht… en hij helt over.” Ik maakte een beweging met mijn hand.
“Water naar binnen… en klaar.”
“Serieus?” zei Alyssa.
“Serieus,” zei ik. “Binnen no-time gezonken.”
“Met de regering aan boord?” vroeg Frida.
“Een groot deel,” zei ik. “Dus ja… op dat moment zat Zweden ineens zonder een flink stuk van zijn bestuur.”
Het bleef even stil.
“Dus,” zei Eline langzaam, “een Nederlander bouwt een schip… de koning maakt het te zwaar… en vervolgens zinkt de halve regering?”
Ik knikte. “Samengevat: ja.”
“Dat is wel echt next level falen,” zei Eva.
“Dat is geschiedenis,” zei ik.
We liepen verder, keken naar details, naar hoe het schip uiteindelijk uit het water was gehaald en bewaard, en ergens voelde het alsof we niet alleen naar een schip keken, maar naar een les die nog steeds relevant was.
“Dus wat leren we hiervan?” vroeg Frida.
Ik keek haar aan.
“Dat je soms moet luisteren naar de mensen die weten wat ze doen,” zei ik.
Alle vier keken ze me tegelijk aan.
“Dat zeg jij?” zei Eva.
“Dat zeg ik,” zei ik.
“Dat is nieuw,” zei Alyssa.
“Schrijf het op,” zei Eline.
Ik zuchtte.
“Oké, misschien moeten we gewoon doorgaan.”
En natuurlijk…
waren we nog geen tien minuten buiten of het onderwerp veranderde.
“Dus…” zei Eline.
“Gröna Lund?” zei Alyssa.
“Gröna Lund,” zei Eva.
Frida keek me aan.
Ik keek naar het pretpark om de hoek.
Ik keek naar hen. Een pretpark gebouwd op eilandjes is dat wat……
“Eerst lunch,” zei ik.
“Daarna snelheid.”
“Deal,” riepen ze tegelijk.
En terwijl we richting het pretpark liepen, dacht ik nog één keer aan dat schip binnen.
Aan de Vasa.
Aan alles wat mis kon gaan.
En toen keek ik naar de meiden.
Vier stuks energie.
Geen plan.
Veel meningen.
En ik moest lachen.
“Pap?” zei Eline.
“Ja?”
“Wij gaan toch niet zinken hè?”
Ik keek naar het pretpark.
Naar de achtbanen.
“Alleen als jullie gaan sturen,” zei ik.
“Top,” zei Eva.
“Dan zitten we goed.”
