72. De vraag van Emma

We kwamen terug met ontbijt alsof we alleen broodjes hadden gehaald. Maar iedereen voelde dat dat niet waar was. Frida stapte als eerste aan boord met de grote tas. Eva volgde met het fruit. Alyssa had de chocolademelk vast alsof het een officiële verantwoordelijkheid was. Eline kwam als laatste, en ik zag meteen dat haar ogen naar Emma schoten. Emma zat nog in de kuip. Tussen haar ouders in. Jessica had haar hand op Emma’s knie liggen. John zat iets naar voren gebogen, zijn ellebogen op zijn knieën, alsof hij de hele ochtend al had nagedacht maar nog steeds niet wist waar hij zijn handen moest laten. Niemand zei iets. Dat was misschien nog wel het vreemdste. Normaal gesproken kwam er aan boord van de Freja Luna altijd geluid uit iemand. Een opmerking van Alyssa. Een vraag van Eva. Een bevelletje van Frida. Een compleet overbodige analyse van Eline. Maar nu niet. We zetten het ontbijt op tafel alsof het een gewone ochtend was.

Broodjes. Croissants. Fruit. Koffie. Thee. Chocolademelk.

De zon stond inmiddels hoger boven Cascais. Het water naast de boot bewoog zacht tegen de romp. De Noorse vlag achterop hing nog steeds slap naar beneden. Nauwelijks wind. Alleen dat zachte tikken van lijnen tegen masten ergens verderop in de haven. Een ochtend die veel te mooi was voor zo’n groot gesprek. We gingen zitten. Frida naast Eva. Alyssa aan de andere kant van de kuip. Eline naast Emma, natuurlijk. Jessica en John tegenover mij. Emma tussen alles in. Alsof ze letterlijk in het midden van twee werelden zat. Noorwegen en de Freja Luna.

Thuis en hier. Ouders en bonusfamilie.

Ik schonk koffie in voor John en mezelf. Jessica kreeg thee. De meiden kregen hun chocolademelk. Emma hield haar beker met twee handen vast, maar dronk niet. Ik zag het. Haar vingers knepen net iets te strak om de beker. Eline zag het ook. Die zag alles aan Emma. Maar voor één keer zei ze niets. We aten een paar minuten in stilte. Niet ongemakkelijk. Maar gespannen. Alsof iedereen wist dat er iets ging komen, maar niemand wilde degene zijn die het openbrak.

Toen legde Emma ineens haar broodje neer. Ze keek naar haar beker.

Toen naar haar vader. Toen naar haar moeder. Daarna naar Eline. En uiteindelijk naar mij.

“Ik heb nagedacht,” zei ze.

Het was precies zo’n zin zoals Eline die kon zeggen. Of Frida. Of Eva. Of Alyssa. Zo’n zin waarbij je als vader eigenlijk meteen weet dat je ontbijt voorbij is, zelfs als je broodje nog voor je ligt. John keek op. En zei droog:

“Dat is voor het eerst.”

Een fractie van een seconde bleef het stil. Toen lachte Emma. Maar niet van harte. Het was zo’n lachje dat te vroeg ophield. Een lachje dat probeerde luchtig te zijn, terwijl er iets zwaars onder zat.

“Papa,” zei ze zacht.
John trok zijn gezicht meteen iets ernstiger.
“Sorry,” zei hij. “Slechte timing.”
“Beetje wel,” mompelde Alyssa.
Eline keek haar aan. Alyssa stak haar handen op.
“Wat? Ik zeg niks raars.”
Emma haalde diep adem.
“Varen is leuk,” begon ze.Niemand bewoog.
“Echt,” zei ze snel, alsof ze bang was dat iemand haar verkeerd zou begrijpen. “Het is mooi. Spannend ook. En aan boord is het fijn. Heel fijn.”
Ze keek naar Frida.
“Natuurlijk is Frida soms net een kapitein die vergeten is dat ze niet in het leger zit.”
Frida trok haar wenkbrauwen op. Emma keek naar Alyssa.
“En Alyssa maakt overal een grap van, zelfs als het eigenlijk niet kan.”
“Dat is een talent,” zei Alyssa zacht.
Emma keek naar Eva.
“Eva voelt alles al voordat iemand het zelf weet.”
Eva glimlachte klein. Toen keek Emma naar Eline.

“En Eline…”

Haar stem brak heel even. Eline zat meteen rechter.

“Eline is gewoon Eline.”
“Dat klinkt gevaarlijk vaag,” zei Eline.

Emma glimlachte even, maar haar ogen werden nat.

“Maar Noorwegen is Noorwegen,” zei ze toen.

En ineens was er geen grap meer. John keek naar zijn dochter. Jessica sloot langzaam haar ogen. Emma ging verder.

“Daar is thuis.” Ze slikte.
“Niet omdat het hier niet fijn is. Niet omdat ik weg wil bij jullie. Niet omdat ik spijt heb dat ik mee ben gegaan. Want dat heb ik niet. Geen seconde.”
Ze keek naar Eline.
“Echt niet.”
Eline beet op haar lip. Emma draaide haar beker langzaam tussen haar handen.
“Maar papa heeft me altijd geleerd dat ik moet doen wat mijn hart me ingeeft. Omdat ik het dan voor mezelf nooit echt verkeerd kan doen.”
John keek naar de tafel. Alsof zijn eigen woorden ineens tegenover hem zaten.
“Dat heb ik inderdaad gezegd,” zei hij zacht.
Emma knikte.
“En dat is lastig.”
“Dat merk ik,” zei John.
Er gleed een kleine glimlach over haar gezicht, maar opnieuw bleef die niet lang.
“Mijn hart zegt dat Noorwegen thuis is,” zei Emma. “Maar mijn hart zegt ook dat ik nu hier moet zijn.”
Eline hield haar adem in. Ik zag het. Frida zag het. Alyssa zag het. Eva zag het. Emma keek naar haar ouders.

“En het spijt me,” zei ze. “Echt. Mama, papa, het spijt me.”
Jessica’s ogen werden rood.
“Lieverd…”
Emma schudde haar hoofd.
“Laat me dit even zeggen. Anders durf ik het straks niet meer.”
Jessica knikte, met haar hand voor haar mond.
Emma keek nu naar mij.
Recht naar mij. Alsof ze alle moed die ze had bij elkaar moest schrapen. Alsof ze wist dat er vanaf dit moment geen weg meer terug was. Ze haalde nog één keer diep adem.

“En daarom,” zei ze zacht, “wil ik iets vragen.”

Niemand bewoog. Zelfs Alyssa niet. Dat alleen al was bijzonder. Emma keek even naar haar ouders. Toen naar mij.

“Als het mag…” Ze slikte. “Dan wil ik graag aan mijn bonuspapa vragen of ik mag blijven.”

De woorden bleven hangen boven de tafel. Niemand reageerde direct. Niet omdat niemand wist wat te zeggen. Maar omdat iedereen precies wist wat er gezegd was. Jessica sloot haar ogen. John keek naar zijn dochter. Eva keek naar Emma. Frida keek naar mij. Alyssa keek naar Eline. En Eline? Die brak. Niet langzaam. Niet een beetje. Volledig. Eerst één snik. Toen nog één. En vervolgens kwamen de tranen alsof iemand een dam had opengezet.

“Verdomme,” mompelde Alyssa zacht.

Frida schoof onmiddellijk haar stoel naar achteren en ging naast Eline zitten. Ze sloeg haar arm om haar schouders.

“Hé,” zei ze zacht. Eline schudde haar hoofd.
“Niet doen.”
“Wat niet doen?”
“Zo lief praten.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik dan harder ga huilen.”
Dat hielp natuurlijk niet. Binnen twee seconden huilde ze nog harder. Frida trok haar dichter tegen zich aan.

“Ben je niet blij?” vroeg ze voorzichtig.
Eline keek op met rode ogen.
“Tuurlijk wel, trut.”
De hele tafel keek haar aan.
“Waarom denk je dat ik huil?”
Niemand antwoordde.
“Serieus,” zei Eline snikkend. “Waarom denkt iedereen altijd dat huilen verdriet betekent?”
Ze wees naar Emma.
“Ik krijg er een bonuszusje bij.”
Toen wees ze naar Frida.
“Jullie allemaal en ik weet of papa dat wel aan kan.”

Dat was het moment waarop de hele tafel eindelijk begon te lachen. Zelfs Emma. Zelfs Jessica. Zelfs John, die de afgelopen tien minuten had gekeken alsof hij probeerde uit te rekenen hoe je een dochter tegelijk kunt loslaten en vasthouden.

“Hoe bedoel je?” vroeg ik. Eline veegde haar tranen weg.
“Nou, kijk eens om je heen.” Ze wees de tafel rond.
“Vijf vrouwen,” zei Eline.
“En jij bent alleen.”
“Dat kon ik zelf ook tellen.”
Alyssa keek serieus naar mij.
“Ze heeft wel een punt.”
“Jij helpt niet.”
“Nee, maar ik geniet hier wel van.”
John begon inmiddels zichtbaar plezier te krijgen in de situatie.
“Volgens mij,” zei hij, “wordt dit langzaam een vrouwenboot.”
“Langzaam?” vroeg Alyssa.
“Dat station zijn we al een tijdje voorbij.”
Zelfs Frida moest lachen. Ik keek de tafel rond. Vijf blonde meiden. Eén met een oranje muts. Allemaal met chocolademelk. Allemaal met een mening. En meestal ook nog eens tegelijkertijd.

“Gatverpielekes,” mompelde ik.
“Zie je wel,” zei Eline triomfantelijk.
“Wat?”
“Hij ziet het zelf ook.”
Ik keek naar Emma.
“Besef jij eigenlijk wel waar je om vraagt?”
Emma glimlachte voorzichtig.
“Sorry.” zei ze, “Maar als u het niet wil dan is dat ook prima ik begrijp dat wel.”
“Nee.” zei ik
“Niet?”
“Nee.”
Ik wees naar Eline.
“Die discussieert met verkeersborden.”
“Omdat ze soms ongelijk hebben.”
Ik wees naar Alyssa.
“Die maakt grappen tijdens rampen.”
“Dat heet stressmanagement.”
Ik wees naar Eva.
“Die weet wat je voelt voordat je het zelf weet.”
Eva glimlachte schuldig.
Ik wees naar Frida.
“Die denkt dat de NAVO haar om advies vraagt.”
“Dat doen ze nog niet.”
“Precies.”
Daarna keek ik weer naar Emma.
“En nu wil jij daar vrijwillig tussen gaan wonen?”
Emma keek naar de vier meiden. Toen naar mij. En glimlachte.
“Ja.” zei ze
Dat antwoord kwam veel te snel. Veel te overtuigd. En precies daarom begon iedereen weer te lachen. Ik leunde achterover. En ineens moest ik denken aan een nacht op de Atlantische Oceaan.

Toen keek ik weer de tafel rond. Ik keek naar de vijf meiden. Naar Jessica. Naar Emma. En toen naar John. Ik keek de tafel nog eens rond.

“Je mag met ons mee maar heb wel een paar voorwaarden.”
Het werd direct stil. Emma keek op. Eline ook. Jessica hield haar adem in. John glimlachte al.

“Maar, onder de volgende voorwaarden,” zei ik.
“Daar komt-ie,” mompelde Alyssa.
“Welke?” vroeg Emma.
Ik wees streng de tafel rond.
“Vanaf vandaag wordt er nooit meer ruzie gemaakt over kleding. Jullie hebben bijna allemaal dezelfde maat. En ruzie over een paar sokken?”
Meteen begon Frida te lachen. Eva ook. Emma keek verward. Eline sloeg beide handen voor haar gezicht.
“Vanaf vandaag ook geen geruzie meet over maandverband,” zei ik.
Nu ontplofte werkelijk de hele tafel. Emma werd vuurrood. Jessica verslikte zich bijna in haar thee. Frida sloeg haar handen voor haar gezicht. Eva begon te huilen van het lachen. Alyssa lag ongeveer dubbel.

Ik keek naar Emma, “Als jij nog één keer de fout maakt om U tegen mij te zeggen dan koop ik een stapel postzegels en stuur direct naar huis.”
Emma bloosde en kwam naar me toe gaf me een knuffel en fluisterde in me oor “ik gebruik tampons geen maandverband.”
Toen had ik het niet meer en barste in lachen uit en iedereen keek verbaast naar mij en Emma.
“Das ons geheim,” zei ik tegen Emma
“Beloofd,” zei ze

Maar eerlijk? Juist door dit soort opmerkingen wist ik dat ze erbij hoorde. Net zo lief. Net zo gek. En de chaos was compleet.