Muziek maakt wat los…..
Sommige nummers zijn meer dan muziek.
Ze worden herinneringen. Een stem uit het verleden. Een gevoel dat ineens weer naast je komt zitten alsof de tijd nooit verder is gegaan.
En misschien is dat precies waarom muziek zo hard binnenkomt. Omdat één melodie genoeg is om iemand weer even dichtbij te laten voelen. Niet alleen het verdriet, maar ook de liefde die gebleven is.
Dat zij is uitgestrooid terwijl haar lijflied speelde… dat zegt eigenlijk alles. Geen afscheid in stilte, maar gedragen door iets wat bij haar hoorde. Alsof dat nummer haar nog één keer vertelde wie ze was. Vrij. Geliefd. Eeuwig jong.
En ergens klopt dat ook. Mensen verdwijnen niet echt zolang ze voortleven in verhalen, gewoontes, blikken… en in muziek. Zeker niet voor kinderen, familie en de mensen die haar écht gekend hebben. Dan blijft iemand altijd ergens aanwezig. In een zin. In een lach. In een liedje dat onverwacht voorbij komt.
“Eeuwig jong” is misschien geen leeftijd.
Misschien is het simpelweg: nooit vergeten worden.
Soms kies je de muziek niet zelf.
Soms kiest een nummer jou.
Dat gebeurde bij mij toen ik onderweg ineens The Sound of Silence> hoorde. Ik kende het nummer natuurlijk al, maar die versie… die kwam binnen op een manier waar ik totaal niet op voorbereid was.
De eerste tonen alleen al voelden zwaar. Alsof het lied precies wist waar ergens diep vanbinnen de pijn nog zat verstopt. Ik reed gewoon onderweg, zoals zoveel andere keren, maar ineens werd alles anders.
Mijn handen zaten nog aan het stuur, maar met mijn gedachten was ik nergens meer op die weg.
Ik was terug in Alta.
Ik zag haar weer staan aan de kade. De koude Noorse lucht. Dat stille water dat nauwelijks bewoog. De wind door haar haren terwijl ze naar me keek op die manier waarop alleen zij dat kon. Alsof woorden eigenlijk overbodig waren.
En ineens kwamen alle herinneringen tegelijk.
Niet voorzichtig. Niet stukje bij beetje. Nee, alsof iemand een deur openrukte die ik jarenlang half dicht had gehouden. De tranen stroomden over mijn wangen terwijl het nummer bleef doorspelen. En hoe harder ik probeerde mezelf te herpakken, hoe dieper het binnenkwam.
Misschien omdat verdriet nooit echt weggaat.
Je leert ermee leven. Je leert lachen. Verdergaan. Verhalen vertellen. Maar ergens blijft er altijd een stukje bestaan dat geraakt kan worden door een geur, een plek… of een lied.
En dat nummer deed precies dat.
Voor even stond de wereld stil. Geen verkeer. Geen haast. Geen tijd. Alleen herinneringen aan haar aan die kade in Alta. Alsof ze daar nog steeds stond te wachten terwijl de wind vanaf het water langzaam langs haar heen trok.
Sommige mensen leven voort op foto’s.
Anderen in verhalen.
Maar zij…
zij leeft soms ineens voort in een paar minuten muziek.